ՌԴ վարչապետ Վլադիմիր Պուտինը իր նախընտրական կայքում հանդես է եկել հոդվածով, որում գրեթե ուղիղ տեքստով մեղադրում է Արեւմուտքին ժողովրդավարությունը ներմուծելու մեջ: Ստացվում է, որ նրանք, ովքեր Ռուսաստանում պահանջում են բարեփոխումներ եւ, մասնավորապես, արդար ընտրություններ, «ապակառուցողական» ուժեր են, եւ օբյեկտիվորեն նրանց դաշնակիցներն են այն պետությունները, որոնք ժողովրդավարություն են ներմուծում ուժային, ռազմական մեթոդներով: Բացի այդ, նշում է Պուտինը, ժողովրդավարական սպասումներն էլ չեն արդարանում, եւ այդ գործընթացների բացասական հետեւանքներն ավելի շատ են: Այսինքն՝ թողեք, որ ես եւս 12 տարի իշխեմ, եթե չեք ուզում, որ Ռուսաստանն ընկնի Լիբիայի կամ Եգիպտոսի օրը: Նախ՝ չեմ պատկերացնում, որ որեւէ դրսի ուժ փորձի ժողովրդավարություն հաստատել Ռուսաստանում ռազմական ճանապարհով՝ դա կբերի համաշխարհային պատերազմի: Երկրորդ՝ հետխորհրդային երկրներում Արեւմուտքը երբեք չի ցուցաբերի նման ակտիվություն, եթե չտեսնի, որ հասարակության մեծ մասը հասունացել է փոփոխությունների համար: Կիրակի օրը, օրինակ, Ղազախստանում տեղի են ունեցել խորհրդարանական ընտրություններ, որոնց արդյունքում իշխող կուսակցությունը, պաշտոնական արդյունքներով, ստացել է ընտրողների թվի 80 տոկոսը: ԵԱՀԿ դիտորդները հայտարարեցին, որ ընտրությունները ժողովրդավարական չէին: Այդ հայտարարություններից այնկողմ եվրոպացիները Ղազախստանի «ներքին գործերին չեն խառնվի»: Որովհետեւ Ղազախստանում չկան ազդեցիկ ուժեր, որոնք ոչ թե խոսքով, այլ գործով են հակադրվում Նազարբաեւի ավտորիտար ռեժիմին եւ ժողովրդին առաջարկում հստակ, ընկալելի այլընտրանք: Վրաստանում Սաակաշվիլին այդպիսի այլընտրանք առաջարկեց. «Մենք պետք է դուրս գանք Ռուսաստանի ազդեցության ոլորտից, պիտի ձգտենք դառնալ ՆԱՏՕ-ի եւ ԵՄ-ի անդամ, իսկ դրա համար պետք է զգալիորեն կրճատենք կոռուպցիան եւ նորմալ պայմաններ ստեղծենք մասնավոր բիզնեսի համար»: Ճիշտ է դա, թե սխալ, բայց այդ երկրի բնակիչների մեծամասնությունն ընկալեց այդ գաղափարը, հավատաց դրան, եւ դրանից հետո միայն Արեւմուտքը աջակցություն հայտնեց «նարնջագույն հեղափոխությանը»: