Լավ հիշում եմ, որ 88-ի երկրաշարժից օրեր անց թանկարժեք դեղերը, որոնց վրա գրված էր «Օգնություն Հայաստանին. վաճառքի ենթակա չէ» սկսեցին վաճառվել Երեւանի դեղատներում՝ բնականաբար, բարձր գներով: Դա, ի դեպ, եւս մի ապացույց է, որ համակարգը, որն այսօր գոյություն ունի Հայաստանում, ստեղծվել է ոչ թե 10 կամ 20 տարի առաջ, այլ շատ ավելի վաղ: Նրանք, ովքեր կարոտախտ ունեն այդ վաղ անցյալի նկատմամբ, կամ նրանք, ովքեր սրտանց բացականչում են՝ «բա մեր վախտ էդ ձե՞ւ էր», կարող են շատ չլարվել՝ «էդ ձեւ էր» միշտ, քանի որ այդ համակարգի ստեղծողը ոչ թե ռեժիմներն են կամ նույնիսկ իշխանավորները, այլ մենք բոլորս:
Հիմա էլ են մեզ օգնում: Բարեբախտաբար, հումանիտար օգնությունն ավարտվել է: Բարեբախտաբար, որովհետեւ այդ օգնությամբ հարստացել են նրանք, ովքեր այդ օգնությունը պետք է բաժանեին: Կա, այսպես ասած, տեխնիկական օգնություն՝ սեմինարներ, «թրեյնինգներ», «կոֆե բրեյքեր» եւ այլն: Գալիս է արտասահմանցի դասախոսը, որը պատկերացում չունի մեր իրականության մասին, կարդում է դասագրքերից վերցրած իր դասախոսությունը՝ կրկնելով ծեծված ճշմարտություններ, երկու օրվա համար ստանում է աշխատավարձ, որը հավասար է Երեւանի համալսարանի պրոֆեսորի տարեկան եկամուտին, եւ վերադառնում է տուն: Թե դասախոսն է գոհ, թե տեղական այն հ/կ-ն, որն այդ դրամաշնորհը «կպցրել է»:
