Նախագահ Սերժ Սարգսյանը եւ վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը, կարծես թե, որոշել են լրջորեն զբաղվել գիտության եւ կրթության խնդիրներով, եւ ինքնին այդ մտադրությունը, իհարկե, ողջունելի է: Իսկապես, մենք ունենք դոկտորներ, պրոֆեսորներ, ակադեմիկոսներ, որոնց գիտական վաստակը խիստ կասկածելի է, իսկ «արտադրանքը» որեւէ աղերս չունի պրակտիկ իրականության՝ արտադրության, բիզնեսի, հոգեւոր կյանքի հետ: Մենք ունենք բուհերի շրջանավարտներ, որոնք երբեք չեն էլ փորձել աշխատել իրենց մասնագիտությամբ: Ունենք դպրոցների շրջանավարտներ, որոնք բառիս ուղղակի իմաստով անգրագետ են: Այս հանրահայտ արատները շտկելու համար անհրաժեշտ են հիրավի հեղափոխական բարեփոխումներ, որոնց իրականացումը խոստանում է ներկայիս քաղաքական ղեկավարությունը: Բայց պետք է նաեւ պատրաստ լինել, որ այդ խոստումները բառերից այն կողմ չեն անցնի, որովհետեւ հենց որ որեւէ գործնական քայլ արվի այդ ոլորտը արմատապես փոխելու ուղղությամբ, վերոհիշյալ «դոկտոր-պրոֆեսորները» կսկսեն բոցաշունչ ելույթներ ունենալ՝ «քանդեցի՜ն, ավերեցի՜ն, գիտությունը մեր ազգային հարստությունն է, ավելի լավ է՝ մեզ շատ փող տվեք» թեմաներով: Հիշեցնեմ, որ կրթության եւ գիտության կտրուկ բարեփոխումների գաղափարը արդեն իսկ առաջ է քաշվել 90-ականների սկզբին, սակայն խորհրդային ակադեմիկոսների դիմադրությունը նպաստեց նրան, որ ամեն ինչ մնաց նույնը: Վախենամ՝ այս անգամ էլ այդպես լինի:

Ընդհանրապես, կարոտախտն այս գործում թիվ մեկ թշնամին է: Նման «նոստալգիկ ելեւէջներ» զգացվեցին ԳԱԱ նախագահ Ռադիկ Մարտիրոսյանի դիրքորոշման մեջ: «20-25 տարի առաջ, եթե ընտանիքներում կար գիտությունների թեկնածու, դա այդ ընտանիքների պարծանքն էր, իսկ այսօր ընտանիքում եթե 10 գիտությունների թեկնածու էլ ունենաք, առանձնապես պարծանք չի լինի: Փոխարենը սեփական մի խանութով շատ կպարծենան»,- վերջերս լրագրողներին ասաց պարոն Մարտիրոսյանը: Կարծում եմ, նա իդեալականացնում է անցյալը: Հիշեցնեմ, թե ովքեր էին Հայաստանում 70-80-ականներին վայելում հասարակության հարգանքը. «ցեխավիկը», ոստիկանը, «բըխըսեսի» տեսուչը, դատախազության աշխատակիցը, պահեստապետը, ապրանքագետը եւ այլք: Այդ առումով իրավիճակը շատ չի փոխվել. այսօր կրթական եւ մտավոր ցածրագույն մակարդակ ունեցող մարդիկ դառնում են օլիգարխ, պատգամավոր, թաղապետ, մարզպետ եւ այլն: Տարբերությունն այն է, որ հարուստ ու հզոր խորհրդային պետությունը հնարավորություն ուներ գիտնականին տալու գոնե 150 ռուբլի, որով նա, թեեւ շատ համեստ, բայց կարողանում էր գլուխը պահել, իսկ այսօրվա 30-40 հազար դրամով ոչ մի գիտաշխատող չի կարող ապրել: Եվ խնդիրը հենց այստեղ է. պետությունը պետք է որոշի՝ ինչպես եւ ում վրա ծախսի իր սուղ միջոցները:

Դեղատոմսը, բնականաբար, ինձ հայտնի չէ: Պարզ է միայն՝ կրթության եւ գիտության խորհրդային համակարգը, որը «կոնսերվացվել է» 17 տարվա ընթացքում, պետք է քանդվի: Եկեք տվյալ դեպքում չվախենանք այդ բառից: