«Կովկասում, մասնավորապես՝ Ադրբեջանում եւ որոշ առումով նաեւ Հայաստանում, լուրջ անելիքներ ունենք, որպեսզի այդ երկրները ինչ-որ չափով համապատասխանեն ժողովրդավարության այն չափանիշներին, որոնց ժամանակին հավատարիմ են եղել»: Ինչպես հաղորդում է ԱՄՆ Պետդեպարտամենտի պաշտոնական կայքը, երկուշաբթի օրը, դիմելով «Խաղաղության կորպուս» կազմակերպության ղեկավարներին, այսպիսի մտահոգություն է արտահայտել ԱՄՆ պետքարտուղար Քոնդոլիզա Ռայսը: Նա կարծիք է հայտնել, որ ինչպես Հայաստանի, այնպես էլ Ադրբեջանի զարգացմանը խոչընդոտող գլխավոր գործոնը Lեռնային Ղարաբաղի հակամարտությունն է: «Lեռնային Ղարաբաղի շուրջ ստեղծված կացության պատճառով քաղաքական առաջնորդները երբեմն ոչ այնքան դրական, «վատ քայլերի» են դիմում եւ այդ հակամարտության առկայությամբ էլ արդարացնում են իրենց քայլերը: Ես հաճախ եմ ասում նրանց, որ եթե Lեռնային Ղարաբաղի հարցը չլուծվի, ապա այդ պետություններն ավելի ու ավելի հետ կմնան hարեւաններից, քանի որ տարածաշրջանը շարունակում է զարգանալ»,- ասել է Միացյալ Նահանգների պետքարտուղարը:

Կասկած չկա, որ ամերիկացի բարձրաստիճան դիվանագետի այս հայտարարությունը լրջորեն կվրդովի Ադրբեջանի եւ Հայաստանի «ազգակենտրոն» մտածողությամբ համակված շրջանակներին: Այդ շրջանակները, որոնք, որպես կանոն, արտահայտում են իշխող վարչակարգերի դիրքորոշումները (վերջիններիս ազատելով պաշտոնական խողովակներով հակազդելու հետ կապված բազում անհարմարություններից), անմիջապես շրջանառության մեջ կդնեն «Վաշինգթոնի հերթական ինտերվենցիայի», «ամերիկյան տիպի ժողովրդավարության արտահանման» եւ «մեր ինքնության նկատմամբ կատարվող կոպիտ ոտնձգության» մասին շատ հայտնի պոստուլատներ: Պետք է խոստովանենք, սակայն, որ դրանից Քոնդոլիզա Ռայսի վերոհիշյալ հայտարարության արդիականությունն ամենեւին էլ չի նվազի:

Ավելին, կարելի է ասել, որ ԱՄՆ պետքարտուղարն այս անգամ ճիշտ նշանակետին է խփել: Ռայսը ղարաբաղյան խնդրին մոտեցել է ոչ թե աշխարհաքաղաքական ինչ-ինչ, երբեմն՝ դժվար ըմբռնելի չափանիշներով, այլ տվել է շատ պարզ, սովորական մարդկանց համար հոգեհարազատ գնահատական: Պրոբլեմի հիմքում նա դրել է մարդու իրավունքների խնդիրը:

Ադրբեջանում եւ Հայաստանում ընդունված պրակտիկա է. ընտրությունների կեղծումների եւ առհասարակ՝ իշխանությունների կամայականությունների դեմ ընդվզողներին անմիջապես մեղադրում են «թշնամու ջրաղացին ջուր լցնելու», «անկայունություն հրահրելու» եւ «դավաճանության» մեջ: Հենց այդպիսի մեղադրանքներին էլ, ինչպես հայտնի է, հետեւում են Ռայսի նշած «վատ քայլերը»: