Պարզ ասեմ, Սուրեն Զոլյանն ամենեւին աչքիս լույսը չի. ոչ նրա կառավարման մեթոդները, ոչ էլ քաղաքական հայացքներն ինձ դուր չեն գալիս, ինչի մասին «Առավոտը» բազմիցս գրել է այն ժամանակ, երբ նա զբաղեցնում էր ռեկտորի պաշտոնը: ԿԳ նախարարի հետ էլ նրա կոնֆլիկտի մեջ չեմ ուզում խորանալ՝ չնայած կարծում եմ, որ եթե դու պետական պաշտոնյա ես, պիտի ենթարկվես որոշակի կարգապահության: (Հենց այդ պատճառով էլ միշտ փորձել եմ խուսափել պետական ծառայությունից):
Բայց ռեկտորին աշխատանքից հանելուց հետո նրա վարքը եւ պաշտոնավարության առանձնահատկությունները քննարկելը, ինձ թվում է, անիմաստ է: Ի դեպ, ինձ արժանահավատ չեն թվում այն լուրերը՝ իբր նա հակադրվել է ԿԳ նախարար Աշոտյանին Ռոբերտ Քոչարյանի կամ Վիկտոր Սողոմոնյանի դրդմամբ: Ճիշտ, թե սխալ՝ պարոն Զոլյանը, վստահ եմ, խոսում է իր անունից եւ արտահայտում է իր սեփական մտքերը: Պարզ է, որ որպես ղեկավար՝ նա ինչ-որ մարդկանց՝ իր աշխատակիցներին նեղացրել է, կատարել է քայլեր, որոնք չեն համապատասխանել այդ մարդկանց շահերին: Այժմ դարձյալ կարեւոր չէ՝ ճի՞շտ է դա արել, թե՞ սխալ: Այսօր այդ բոլոր նեղացածությունները վեր հանելը եւ պատմելը, թե ինչպիսի մղձավանջ էր տիրում լեզվաբանական համալսարանում վերջին 15 տարվա ընթացքում, ինձ խիստ հիշեցնում է քաղաքական անցուդարձը՝ «նախորդ հանցավոր ռեժիմ», «ցրտի-մթի տարիներ», «մղձավանջ», «բռնապետություն» ու, ինչո՞ւ չէ, ԽՄԿԿ 20-րդ համագումար՝ Ստալինի «անձի պաշտամունքի» քողազերծմամբ: