ՍՏՈՐԱՑՆՈՒՄ ԵՆ Մի հեռուստատեսային հաղորդման մեջ Բուլատ Օկուջավան հիշեց «Թջչս255Պ» հաղորդաշարի տարիներ առաջվա մի դրվագ. գիշերվա երկուսն անց հեռուստաթղթակիցը տեսնում է ու նկարահանում կայարանային իրարանցումից շփոթահար, կեղտոտ ու աղբի մեջ, ուղեբեռների սարի վրա կծկված երկու խեղճ պառավի, որոնք կիսաքուն, հոգնած սպասում են իրենց ուշացող գնացքին։ Թղթակիցը մոտենում է նրանց, մեկնում միկրոֆոնը ու հարցնում. – Մայրիկներ, ձեզ կյանքում երբեւէ ստորացրե՞լ են։ – Չէ, տղաս, ինչե՞ր ես ասում,- վախեցած ասում են կանայք… Այ, հենց այդպես էլ մենք չենք նկատում, թե ինչպես են մեզ ամեն քայլափոխի ստորացնում։ Ստորացնում՝ վաղուց արդեն զուգարանի վերածված գետնանցումներով, երբեմն-երբեմն ականջիդ հասնող պարտադրած երաժշտություններով, «բարեգործ» վարորդների վարմունքով, որոնք շարունակ ուղեւորներ են վերցնում՝ չմտածելով, որ երթուղայինում անգամ մի ոտքի տեղ չկա, փողոցում թափառող սոված շներով։ Բայց ստորացման բարձրակետը հանրային զուգարաններն են, որոնք դեռ խորհրդային ժամանակներից հայտնի են իրենց շնչահեղձության հասցնող հոտով ու հակասանիտարական պայմաններով։ Իսկ երբեմն էլ պարզապես անհարմար ես զգում նայել պատերին, որոնց վրա իրենց «ստեղծագործություններն» են դրոշմել բացահայտորեն սեքսուալ մտահոգություններով տառապող ինչ-որ երիտասարդներ։ Ստորացնում են մեզ։ Բայց եւ ստորացնում ենք ինքներս մեզ՝ համակերպվում, հաշտվում, ստորանում ու ստորացնում։ ԼՈՒՍԻՆԵ ԲՈՒԴԱՂՅԱՆ
