Քույրը եղբորից պահանջում է՝ հայրական տան վաճառքից ստացված ողջ գումարն իրեն տալ
«Հայրս մահանալիս իր տունը կտակեց ինձ, քանի որ այդ տունը ես էի գնել, երբ Թբիլիսիից նոր էի եկել: Տունը 37 քմ էր, ես այն դարձրել եմ 106 քմ՝ օրինական ճանապարհով: Հետո ես ամուսնացա ու իմ ընտանիքով տեղափոխվեցի: Տղաս, երբ ամուսնացավ, գնաց իմ հայրական տանն ապրելու: Այն գտնվում է Ուլնեցու 11 հասեցում: Այդ ժամանակ քույրս իր տունը վաճառեց, որը Տիգրանյան 19 հասցեում է ու բնակարան չունենալու պատճառով եկավ տղայիս մոտ, որ մեր հայրական տանն ապրի՝ մինչեւ տուն գնի: Սա հարսիս դուր չեկավ, ես քրոջս իր ընտանիքի հետ հրավիրեցի իմ տուն՝ Նոր Նորք: Նա որոշ ժամանակ մեր տանը մնալուց հետո մեր հայրական տան գրքույկը գողացավ ու ինձնից թաքուն գրանցվեց այդ տանը, որպեսզի այդ տնից էլ իրեն բաժին հասնի: Ընդ որում՝ նոտարով հաստատված փաստաթղթում սխալ է թույլ տրվել: Այնտեղ Ուլնեցու 11-ի փոխարեն՝ գրել են քրոջս նախկին տան հասցեն՝ Տիգրանյան 19»,- պատմեց օրերս մեր խմբագրություն եկած Կառլեն Հովհաննիսյանը: Նա ասաց նաեւ, որ քույրը՝ Ելենա Հովհաննիսյանն, իր սեփական տունը վաճառելուց անմիջապես հետո Ղուկասյան գյուղում տուն է գնել, որը, սակայն, իրենից թաքցրել է:
Որոշ ժամանակ անց Կ. Հովհաննիսյանի հայրական տան հարեւանությամբ տուն է գնել մի մեծահարուստ, որն իր տարածքն էլ ավելի ընդլայնելու նպատակով առաջարկել է Կ. Հովհաննիսյանին տունը վաճառել, ինչին վերջինս համաձայնել է: Կ. Հովհաննիսյանը տունը վաճառել է 73 հազար դոլարով եւ քանի որ նրա քույրն էլ էր արդեն համարվում ժառանգորդ, ուստի Կ. Հովհաննիսյանը ստիպված է եղել այդ գումարի կեսը քրոջը բաժին հանել:
Սակայն Կ. Հովհաննիսյանի պատմելով, քույրը տարբեր պատճառաբանություններ բերելով՝ լրացուցիչ մոտ 4000 դոլար է պահանջել՝ պայմանով, որ կվերադարձնի:
Չնայած եղբայրը բոլոր հարցերում քրոջը ընդառաջել է, Ելենա Հովհաննիսյանը չբավարարվելով իրեն բաժին հասած գումարով, դիմել է դատարան, որպեսզի իրեն ճանաչեն Ուլնեցու 11 հասցեի հայրական տան միակ ժառանգորդ, որ ողջ գումարը եղբորից վերցնի: «Առավոտի» խմբագրություն եկած Կ. Հովհաննիսյանը դժգոհեց դատական համակարգի անարդարությունից. «Երեւանի Քանաքեռ-Զեյթուն եւ Արաբկիր համայնքների առաջին ատյանի դատարանը, ինչպես նաեւ վերաքննիչը կեղծել են իմ կողմից դատարանին ներկայացրած բազմաթիվ փաստաթղթեր: 2 տարի եւ ավելի տեւած դատական նիստերը վարել են առանց պատասխանողի, իմ հայցադիմումները թողել են առանց քննության: Առաջին ատյանի դատավոր Սիմա Հովսեփյանը, առանց խղճի խայթ զգալու, արգելանք է դրել իմ գույքի վրա՝ $15 հազարի չափով: Փաստորեն, ինձ պատկանող գումարից մոտ $30 հազարն արդեն հափշտակված է: Ամենայն հավանականությամբ, սարսափելով իր կայացրած վճռից, մինչեւ այսօր չի ստորագրել այդ վճռի տակ, չնայած դատը կայացել է 4 տարի առաջ: Իսկ վերաքննիչ դատարանի դատավոր Նոյեմզար Հովսեփյանը համաձայնություն չէր տալիս, որ ես վճռի պատճենը վերցնեմ: Դրա պատճառն էլ հայտնի դարձավ այն ժամանակ, երբ ես, ի վերջո, պատճենը ձեռք բերեցի. կային 2 տարբեր օրինակներ՝ հայցվորի եւ պատասխանողի համար: Ես բազմաթիվ անգամ դիմել եմ վճռաբեկ դատարան, սակայն մերժել են»: Կ. Հովհաննիսյանը մտահոգված է մասնավորապես այն փաստով, որ վերաքննիչ դատարանը հաստատել է այն, որ ինքը տան վաճառքից ստացված գումարը քրոջ հետ հավասար չի բաժանել. «Այս վճռում գրված է, որ նա ընդհանուր առմամբ ինձնից ստացել է $21 500: Ասում են նաեւ, որ $18 հազար էլ հասել է որդուս, եթե դա ընդունենք, ապա ընդհանուր գումարից $3000 պակասում է: Ասում եմ՝ եթե ընդունենք, քանի որ որդիս ընդամենը $2000 է ստացել: Մի քանի անգամ նվազեցվել է այն գումարի չափը, որ քույրս ինձ պարտք էր»:
