Իսկ նրանց աղջիկներն ընդամենը պատրվակ են
«Հայրի՜կ, գրի՜ր, որ դու նրա եղբայրն ես…» …Գեներալը շոյեց աղջկա մազերը, խորհեց եւ կարճատեւ լռությունից հետո ասաց. «Ոչ, Մարգարիտ, այդպիսի կնոջը չի կարելի խաբել, գրենք նրան ճշմարտությունը»։
Այս տողերը ոչ թե «Հ1»-ով ցուցադրվող «Գեներալի աղջիկը» նոր հեռուստասերիալից են, այլ Հրաչյա Քոչարի «Գեներալի քույրը» ստեղծագործությունից, որը ժամանակին մեծ ժողովրդականություն էր վայելում, իսկ գեներալները պատվի, հարգանքի ու ողջախոհության մարմնացում էին:
Վերջին շրջանում սկսել են ֆիլմեր ու հեռուստասերիալներ նկարել նոր գեներալների ու Արցախյան պատերազմի թեմայով: Դրանցից մեկի մասին ՀՀՌԽ նախագահ Ալեքսան Հարությունյանը ազդարարեց վերջերս կայացած ասուլիսում, հույս հայտնելով, որ սերիալների որակը կբարձրանա: Ապա անդրադառնալով նոր հեռուստասերիալին՝ «Գեներալի աղջկան», հիշեցրեց, որ դեպքերը զարգանում եմ Արցախյան պատերազմի ժամանակաշրջանում եւ շարունակվում մինչեւ մեր օրերը: «Գեներալի աղջիկը» հեռուստասերիալի վրա աշխատել է «Աննայի» ստեղծագործական կազմը: Սրանից հետեւում է, որ այս սերիալն էլ, ամենայն հավանականությամբ, լալկանություն եւ ողբ կբերի եթեր: Մինչդեռ անձնվեր հայրենասիրության համար պարտադիր չէ սերիալներում մահ ու արյուն հրամցնել, սերը ներկայացնելիս էլ սեռական ակտը՝ բոլոր մանրամասնություններով: «Գեներալի աղջիկը» սերիալում նաեւ Ղարաբաղի բարբառ կա, որը խիստ նեղացնում է Արցախի համար մղված համահայկական ազատամարտի սահմանները: Չէ՞ որ այդ հաղթանակի մեջ իր ներդրումն ունի երեւանցին, վանաձորցին, գորիսեցին, սփյուռքահայը, բոլորը… մանավանդ՝ Հայաստանի սահմանամերձ շատ գյուղեր մինչեւ օրս էլ ապրում են ադրբեջանցի դիպուկահարի «թիրախի» տակ: Վերջերս Հայաստանի գյուղերից մեկում թաղման արարողությունը կիսատ են թողել՝ ադրբեջանցիների կրակոցների պատճառով…
Կարդացեք նաև
Չգիտենք, թե ինչ ճակատագիր կունենա «Գեներալի աղջիկը» սերիալի աղջիկը, ենթադրում ենք, որ նրան էլ ինչ-որ մեկը անպայման կսիրահարվի. բարձրաստիճան զինվորականների դուստրերին սիրահարվելը մոդայիկ է դարձել հայկական սերիալներում եւ իրական կյանքում («Բանակում», «Ես եմ» եւ այլն):
Թերեւս մխիթարական է այն, որ հայկական սերիալներում սկսել են պրոֆեսիոնալ դերասանների ներգրավել, տվյալ դեպքում՝ Արմեն եւ Աննա Էլբակյաններ, «Որոգայթում»՝ Հարություն Մովսիսյան, Գարիկ Չեփչյան, «Եզրագծից այն կողմում»՝ Արտաշես Ալեքսանյան եւ ուրիշներ: Բայց երբեմն պրոֆեսիոնալներն էլ չեն նայվում, «իրենց ափսեում» չեն լինում, ինչպես, օրինակ, Գուժ Մանուկյանը՝ «Որոգայթում», Տիգրան Ներսիսյանը՝ «Հանուն սիրո» սերիալում:
Հայրենական պատերազմի ժամանակ ռազմի գրականություն, կինո, երաժշտություն, ընդհանրապես ռազմական ոգին ու հայրենասիրությունը խթանող մշակույթ ստեղծվեց, ԽՍՀՄ-ը նույնը արեց նաեւ աֆղանական պատերազմի ժամանակ, չնայած վերջին պարագայում գերտերությունը ագրեսոր էր: Ցավոք, Հայաստանում Արցախյան ազատամարտը արվեստով ներկայացնելը կարծես դուրս է մնացել երկրի մշակութային քաղաքականությունից ու քաղաքականությունից՝ ընդհանրապես: Ապացույցներից մեկը դիլետանտների մակարդակով ֆիլմեր նկարահանելն է այդ թեմայով: Ախր կինոն հզոր քարոզչամիջոց է…
ԳՈՀԱՐ ՀԱԿՈԲՅԱՆ
«Առավոտ» օրաթերթ
