Հ1-ը մի ամբողջ հաղորդում նվիրեց հայտնի հետախույզ Վարդանյանի մահվան առիթով, մասնավորապես աղաղակելով, որ վերջինս 90-ականներին եղել է հիմնադիր նախագահ Լետն Տեր-Պետրոսյանի մոտ, խոսել երկրի հետախուզության զարգացման եւ առհասարակ հետախուզական աշխատանքների մասին, եւ իբր Լեւոն Տեր-Պետրոսյանն ասել է՝ ոչ (բայց չեք նշել, թե ինչի համար է «ոչ» ասել): Ու ըստ Հ1–ի՝ միայն Սերժ Սարգսյանի օրոք է հարցը կրկին բարձրացվել, եւ, փաստորեն, այդժամ է մեր հետախուզությունը կանգնել բոլորովին նոր ուղու վրա։ Եվ այս ամենի վառ ապացույց-փաստարկ էր ներկայացվում Վարդանյանին Սարգսյանի կողմից շքանշանով պարգեւատրումը։
Մինչդեռ սա հերյուրանքների մի ամբողջ շարան է, որովհետեւ՝ առաջին. եթե 90-ականներին հանդիպել են վերոնշյալ անձինք, ապա այդ ժամանակ քչերին էր հայտնի Վարդանյանը եւ հետեւաբար՝ իր սխրանքները, ուրեմն, Տեր-Պետրոսյանը չէր կարող ցանկացած մարդու հետ, որին չէր ճանաչում, խոսել հետախուզական հարցերից։
Ի դեպ, մի ժամանակ էլ խոսում էին այն մասին, որ Տեր-Պետրոսյանը չէր կարող Շուշին գրավել, որովհետեւ, նախագահ լինելով, նա այս հարցին դեմ էր իբր արտահայտվել, սակայն, ինչպես տեսանք, Շուշին գրավեցին…
Եթե Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը Վարդանյանին ասել էր, որ մեր երկրին հետախուզություն հարկավոր չէ, ապա ինչպե՞ս եղավ, որ նրա հանդիպումից հետո յոթ տարիների ընթացքում հետախուզությունը մնաց իր տեղում։ Ավելին՝ հենց նրա ժամանակ հետախուզության հատուկ ջոկատը վերածվեց փոքր, բայց լրջագույն ստորաբաժանման, եւ էրեբունու ոստիկանությանը կից զորամասի տարածք հատկացրեց, որտեղ հետախուզության հատուկ նշանակության միավորումը դիրքավորվեց։ Հիմա մահացած մարդու շուրթերով հայտարարում են, թե Տեր-Պետրոսյանը դեմ էր դրան։
Կարդացեք նաև
Գուրգեն ԵՂԻԱԶԱՐՅԱՆ
«Հրապարակ»
