Փիլիսոփայական գիտությունների դոկտոր, միջազգայնագետ Ալեքսանդր Մանասյանը և «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրի տնօրեն Աշոտ Բլեյանն այսօր «Հայելի» ակումբում բանավիճեցին «Խոջալուի դեպքերի միջազգայնացումը. ինչքանո՞վ է երկկողմ հասարակությունն ընդգրկված և դուրս գործընթացներից» թեմայի շրջանակներում: Բանախոսների կարծիքները ոչ մի հարցում չհամընկան: Ա. Մանասյանը հայտարարեց. «Մենք պիտի համացանցում հաղթենք այս թեմայով, մենք պիտի լրագրողական հնարքներ ձևավորենք քարոզչական այդ գործը հաջող ավարտելու համար, բացի այդ պետական դիվանագիտություն է պետք»: Ա. Բլեյանն էլ հակադարձեց. «Դրանք կոչեր են, որ քանի տարի հնչում են: Ի՞նչ են տալիս դրանք մեզ, վա՞րք են դառնում, գործողություն: Հակառակը, առաջ պիտի գցել ճանաչման հարցը և դրա համար նախ հարգանքով պիտի վերաբերվել իրար, նախևառաջ ճանաչել Ադրբեջանն իր այսօրվա իրողություններով, ոչ թե անեծքներով»:
Ա. Բլեյանը հորդորեց չկենտրոնանալ միայն ցեղասպանության ճանաչման վրա, այլ պետք է խոսել այսօրվա զարգացող Հայաստանի և ապրող Արցախի մասին: Խոսել այն մասին, թե ինչու են Հայաստանից գաղթում, ինչու չի աճում ծնելիությունը և այլն:
Ամեն անգամ, երբ պարոն Մանասյանը փորձում էր խոսել «եթե Հայաստանը այսպես անի, ապա միջազգային հանրությունն այս կանի» բանաձևով, պարոն Բլեյանը նրան ընդմիջում էր. «Ձեր այս խոսքերը հիշեցնում են՝ եթե մորաքույրս տղամարդ լիներ, ես նրան քեռի կանվանեի, պատմությունը»: Իսկ երբ պարոն Մանասյանը խոսեց ցեղասպան Ադրբեջանի կերպարը ստեղծելու մասին, Բլեյանն ավելի բորբոքվեց. «Եվ ուզում եք այդ ցեղասպան Ադրբեջանին խաղաղ, առանց պատերազմի ճանաչե՞լ տալ ինքնորոշված Արցախը, դա չլինելու բան է»:
Տաթև ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆ
