Երբ առաջադիմության ու ժողովրդավարացման հիմնական ցուցիչը սկսում է դառնալ այն, որ երկրումդ ընտրությունների ընթացքում արդեն մարդ չի սպանվում, արյունահեղություն չի լինում, վստահված անձանց չեն գողանում, նույնն է, թե քաղաքակիրթ համարես այն աբորիգենին, ում ֆրակ են հագցնում եւ սովորեցնում սեղանից օգտվելու կանոնները:
Միջազգային դիտորդներին, որոնք կուսակցությունների շտաբներում, պատերի տակ, տնետուն անցնող մարդկանց պայուսակներում չեն եղել, որպեսզի տեսնեն` ինչպես է մասսայաբար ընտրակաշառք բաժանվում, որոնք չեն ըմբռնել, թե ինչպես կարող է պաշտոնապես 2,8 մլն բնակչությունից 2,4 մլն-ն ընտրող լինել, բռնություններից զերծ քվեարկությունը թվում է գերժողովրդավարական ու թափանցիկ: Նրանք չեն մտնում մարդկանց սրտերը` հասկանալու` ինչու նրանք չեն ուրախանում, եթե ընտրություններն իսկապես այդքան արդար ու թափանցիկ են եղել, կամ ինչու են շարունակում իրենց խաբված ու ստորացված համարել այնպես, ինչպես ընտրություններից առաջ:
Պե՛տք է արձանագրել ՀՀԿ-ի հաղթանակը, նրանք հենց դա էլ անում են: Հարցն այն է` մենք ինքներս, ներքուստ, անգամ ֆրակ հագնելու եւ սեղանից օգտվելու կանոնները սովորելու պարագայում մեզ քաղաքակրթված համարո՞ւմ ենք, թե՞ ոչ, հավատո՞ւմ ենք ԿԸՀ-ի հրապարակած արդյունքներին, թե՞ ոչ: Եթե հավատում ենք, ուրեմն մեր գիտակցության սահմանը այնքան է, որքան գծում է միջազգային դիտորդը, ուրեմն մենք արժանի ենք այն իշխանությանը, որին թույլ ենք տալիս գալ մեր քաղաքացիական արժանապատվության, ինքնահարգանքի վրայով: Ուրեմն բողոքելու տեղ չունենք:
«Երկիր»
