Հետաքրքիր օրինաչափություն կարելի է նկատել ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահների վերջին տարիների հայտարարություններում: Որոշակի առաջընթացի հույս արտահայտող հայտարարություններին գալիս են կողմերին զսպման կոչերը: Դա կապված է մե՛կ դիպուկահարային պատերազմի, մե՛կ Սաֆարովի դեպքի կամ էլ Ադրբեջանի մեկ այլ ապակառուցողական քայլի հետ: Որպես կանոն, հերթական հանդիպման ժամանակ համանախագահները բոլոր կողմերին կոչ են անում զսպվածության, իսկ արդեն հաջորդ հանդիպման ժամանակ «կարևորում են կողմերի միջև լարվածության թուլացումը, ինչպես նաև ներկայացնում խաղաղ գործընթացը առաջ մղելուն ուղղված իրենց գաղափարները»:
Կարելի է փաստել, որ Ադրբեջանն իր քայլերով և կամակորություններով ղեկավարում և ուղղորդում է Մինսկի խմբին՝ ղարաբաղյան բանակցությունների ամբողջ գործընթացը պահելով սեփական քմահաճույքի իշխանության ներքո:
Որպես կանոն, վերջին տարիներին հայկական դիվանագիտությունը համրորեն հետևում է այս իրողություններին, ավելին, ամբողջովին դառնում է Ադրբեջանի թելադրած խաղի մասնակիցը:
Նման վարքը ես կբացատրեի ղարաբաղյան հակամարտության վերաբերյալ կարծրատիպերով, ինչպես նաև գործընթացից հոգնածությամբ: Հայաստանյան իշխանությունները մինչ այժմ զլանում են Արցախի միջազգային ճանաչման գործընթաց սկսելը, Արցախը ճանաչելը կամ գոնե Արցախի հետ ռազմավարական պայմանագիր ստորագրելը (ՀՀ օրենսդրությունը թույլ է տալիս նման պայմանագրեր ստորագրել նաև չճանաչված երկրների հետ): Տարբեր երկրների վարչատարածքային միավորների կողմից Արցախի ճանաչումը ՀՀ քաղաքականության արդյունք չէ, դրանք հիմնականում հայկական լոբբիստական կազմակերպությունների աշխատանքի պտուղն են, որոնք շատ հաճախ ՀՀ-ի հետ չեն համաձայնեցվում: Հայաստանի Հանրապետությունը նաև ջանքեր չի գործադրում Արցախին բանակցային գործընթացում կարևոր դերակատար դարձնելու համար: Ավելորդ «բեռ» չստանձնելու, «նոր գլխացավանք» չունենալու համար ՀՀ իշխանություններն ուղղակի տրվում են Ադրբեջանի կողմից ուղղորդվող բանակցային տրամաբանությանը՝ անկարող լինելով նոր մոտեցումներ առաջ քաշել:
Կարդացեք նաև
Այս ամենի պատճառով ղարաբաղյան հակամարտության գլխավոր դերակատարը դարձել է Ադրբեջանը: Պաշտոնական Ստեփանակերտը առանց Երևանի համաձայնության քայլեր չի ձեռնարկում: 15 ամիս ԱԳ նախարարի պաշտոնը թափուր պահելուց հետո նոր նախարարի նշանակումը նույնպես մեծ փոփոխություններ չի կարող առաջացնել այս ամենի մեջ: ՀՀ նախագահականին սպասարկող վերլուծական կենտրոնը ոչ թե տարբեր խնդիրների վերաբերյալ առաջարկներ ներկայացնող մարմին է, այլ լավագույն դեպքում ՀՀ-ում վարվող քաղաքականության արդարացնողն ու այն քննադատողներին պատասխանողը:
Նման իրավիճակում ելքը միայն Երևանում և Ստեփանակերտում նոր կոմպետենտ քաղաքական թիմերի առաջացումն է, թիմեր, որոնք ի վիճակի կլինեն առաջ քաշել նոր գաղափարներ, լոբբինգ անել դրանք ու տարբեր մեթոդներով առաջ մղել, իրենց հետևից տանել մարդկանց: Ժամանակն է հրաժարվել հոգնած էլիտաներից և նոր ելքեր փնտրել կյանքի տարբեր ոլորտների ճգնաժամերից դուրս գալու համար:
CIVILNET
