ԳԱԱ պատմության ինստիտուտի տնօրեն ԱՇՈՏ ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԸ նկատեց, թե «Հայ եկեղեցու պատմություն» առարկայի պարտադիր դասավանդումը մեզ համար ազգային կենսական նշանակության խնդիր է, ազգային դաստիարակության, կրթության կարեւորագույն հարց ու հենց դրանով անընդունելի է կամավորության սկզբունքով առարկայի ուսուցումը։ Այն միմիայն պետք է լինի պարտադիր: Ի՞նչ իրավունք ունեն խառնվելու մեր կրթական ծրագրերին: Մենք ազգային պետություն ենք, մեր հարցերը ինքներս պետք է լուծենք»:
Արեւելագիտության ինստիտուտի տնօրեն ՌՈՒԲԵՆ ՍԱՖՐԱՍՏՅԱՆՆ իր հերթին նկատեց, թե առարկան անպայման պետք է դասավանդվի մեր դպրոցներում, եւ ամենեւին պարտավոր չենք վարվել այնպես, ինչպես մեզանից պահանջում են ինչ-որ կառույցներ. «Մեր ժողովրդի պատմության ընթացքում մեր եկեղեցին ունեցել է կարեւորագույն նշանակություն, հետեւաբար հայոց եկեղեցու պատմությունը հայ ժողովրդի պատմության մի կարեւորագույն մասն է: Մեր երեխաները, սովորելով այդ առարկան, հնարավորություն են ունենում առավել խորությամբ ուսումնասիրել մեր ժողովրդի պատմությունը, միաժամանակ հաղորդակից լինել հայկական քաղաքակրթությանը, մշակույթին։ Այն կազմում է մեր քաղաքակրթության մասը, ինչը նաեւ համաշխարհային քաղաքակրթության բաղկացուցիչ մասն է»:
Մյուս կողմից՝ գիտնականը նկատում է, որ հայերս, լինելով աշխարհում քրիստոնեությունը որպես պետական կրոն ընդունած առաջին քրիստոնյա ազգը, առավել հատուկ ուշադրություն պետք է դարձնենք մեր եկեղեցուն, ուսումնասիրենք մեր հավատքի առանձնահատկությունները:
Իրենց իրավունքի պաշտպան հռչակած միջազգային կառույցի ներկայացուցիչները չե՞ն գիտակցում, որ նման պահանջն այլ բան չէ, քան մի ողջ ժողովրդի իրավունքի ոտնահարում:
Կարդացեք նաև
Աստվածաբան ՎԱՐԴԱՆ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ դիտարկմամբ, համաշխարհային նման հանդուրժողականությունը կարող է կիրառվել ամերիկյան կամ եվրոպական հասարակության մեջ, ուր կա կրոնական բազմազանություն. շուրջ 100 մլն մարդ հարում է «նոր դար» կոչվող կրոններին, որոնք ոչ մի առնչություն չունեն ավանդական կրոնների հետ: Ինչ վերաբերում է Հայաստանին, ուր բնակչության 90 տոկոսը Հայ Առաքելական եկեղեցու հետեւորդ է, նման չափորոշիչներ պարտադրելը խիստ մերժելի քայլ է:
«Հայ Առաքելական եկեղեցին հայ ժողովրդի ազգային եկեղեցին է, ժողովուրդը գնահատում է նրա ահռելի ներդրումը ոչ միայն հայապահպանության, այլեւ մեր ժողովրդի բարոյական հիմքերի պահպանման հարցում, եւ անընդունելի է խնդրին մոտենալ ամերիկյան կամ եվրոպական չափանիշներով: Հանդուրժողականության նման չափորոշիչը մեր «վրայով» չէ։ Ինչպե՞ս կարելի է մեզ մոտ պարտադրել եվրոպական ինչ-որ բան, որը հանգեցնելու է հասարակական ներդաշնակության խաթարմանը»,- ասում է Վ.Խաչատրյանը։
Աստվածաբանը նկատում է, թե երբ մեզ պարտադրվում է Հայ եկեղեցու պատմություն առարկան հանել դպրոցական ծրագրից տպավորություն է ստեղծվում, թե մեր դպրոցներում տեղի է ունենում բռնություն երեխաների հավատքի կողմնորոշման հարցում: «Եղբա՜յր, նման բան մեզ մոտ գոյություն չունի»:
Արմինե ՍԻՄՈՆՅԱՆ
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «Հայոց աշխարհ» թերթի այսօրվա համարում
