Երբ քաղաքական գործիչները, հրապարակախոսներն ու լրագրողները իրականության վերաբերյալ չափազանցված, ամպագորգոռ որակումներ են տալիս, պարտադիր չի, որ նրանք ներքուստ կողմ լինեն ծայրահեղությունների։ Պարզապես այդ մարդիկ գիտեն, որ իրենց «ապրանքը» սպառողներին դուր է գալիս։
Մի բան է, եթե ես գրեմ՝ «կարկուտը վնաս է պատճառել Արմավիրի մարզի մի շարք համայնքներին», մեկ այլ բան՝ «կարկուտը ոչնչացրել է Արարատյան դաշտավայրի ամբողջ բերքը»: Կամ՝ «Ալեքսանդր Սարգսյանը, օգտագործելով վարչական լծակները, ապօրինաբար կարողացել է դառնալ որոշ ընկերությունների համասեփականատերը» եւ «Սաշիկին է պատկանում Հայաստանի բոլոր խոշոր բիզնեսների կեսը»: Ո՞ր ձեւակերպումն է ավելի ավելի գրավիչ, ավելի դրամատիկ, հույզեր եւ կրքեր առաջացնող։ Մյուս կողմից՝ ո՞րն է ավելի մոտ իրականությանը:
Նույն՝ «ամպագորգոռ տրամաբանությամբ» հայտարարություններ են արվում նաեւ այսօր: Եթե առաջ մարդկանց մի խումբ գտնում էր, որ Հայաստանում «բռնապետություն» էր եւ «ամբողջատիրական» ռեժիմ, ապա հիմա մեկ այլ՝ հակառակ տեսակետն ունեցող խումբ պնդում է, իբր մեր երկրում «ֆաշիստական դիկտատուրա» է հաստատվում: Հիմքը, մասնավորապես, հանրահավաքում վարչապետի արտահայտած որոշ հուզական ձեւակերպումներն են կամ հայտնի շրջաբերականը, որի համաձայն պաշտոնյաները պետք է արտահայտեն միայն կառավարության գծին «համահունչ» մտքեր: Իրականում Հայաստանում երբեք չի եղել բռնապետություն, առավել եւս՝ տոտալիտար ռեժիմ, եւ երբեք չի լինի նաեւ ֆաշիզմ՝ անկախ նրանից, թե ինչ են մարդիկ այդ բառի տակ հասկանում: Նման ամպագորգոռ ձեւակերպումների համար ոչ ներքին, ոչ արտաքին նախադրյալներ չկան՝ ուզեն նախորդ, ներկա եւ ապագա իշխանավորները, թե չուզեն: Հեղափոխական պաթոսը, որը, բնականաբար, կրում է խիստ ժամանակավոր բնույթ, պետք չէ շփոթել ֆաշիզմի հետ:
Հիմա էլ բնապահպաններն ասում են՝ քանի որ Սեւանից հավելյալ 40 միլիոն խորանարդ մետր ջուր են քաշելու, ուրեմն՝ Սեւանը կործանվում է: Նախ՝ «կործանում» բառը, հավանաբար, պետք է շատ զգույշ արտաբերել՝ ազգերի պատմության մեջ եղել են, իհարկե, նաեւ կործանումներ, բայց հիմնականում տհաճ իրադարձությունները կարելի է բնութագրել որպես ձախողում, իսկ վերջինս շտկելի երեւույթ է: Ինչ խոսք, Սեւանից ջրի հերթական հավելյալ խմբաքանակը քաշելը մտահոգիչ երեւույթ է: Եվ դրա անհրաժեշտությունը չի լինի, երբ կլուծվի «ջրային մաֆիայի» խնդիրը:
Արամ ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆ
