Ապրիլյան քառօրյան, խոշոր հաշվով, արտաքին գործոնների բերումով զարգանալով, իր վրա այսպես, թե այնպես զգալու էր նաև Հայաստանի ներհամակարգային խնդիրները, որոնք ծավալվում էին այդ համակարգի թևերի միջև իշխանության համար պայքարի համատեքստում: Ըստ այդմ, պատերազմի հանգամանքը, հատկապես հայտնի, այսպես ասած՝ տեղային արդյունքի պարագայում, բերելու էր փոխադարձ մեղադրանքների: Ըստ այդմ, դրանցից պաշտպանվելու համար պատերազմը և դրանում սեփական պատասխանատվությունը հանգամանալից «վերլուծած» կլինեին բոլորը:
Ըստ այդմ, Ապրիլյան քառօրյա պատերազմի հանգամանքներն ուսումնասիրող հանձնաժողովը ոչ այնքան նոր բան պետք է պարզի, որքան պետք է լինի այն «ենթակառուցվածքը», որի միջոցով, անհրաժեշտության դեպքում, կիրականացվի որևէ մեկի պատասխանատվության հանրայնացում՝ բնականաբար, դրանում պետական գաղտնիքի առկայության հանգամանքը հաշվի առնելով, և հանրայնացումը, ըստ այդմ, սահմանափակելով: Այլ կերպ ասած, նոր քաղաքական իշխանությանը կամ, մասնավորապես, վարչապետ Փաշինյանին՝ որի ներկայիս խորհրդականն է նաև ապրիլյանի օրերին հետախուզության ղեկավար Արշակ Կարապետյանը, ապրիլյանի մասին տեղեկատվություն չէ, որ պակասում է կամ պետք է, այլ տեղեկատվության, այսպես ասած, հասարակական-քաղաքական կառավարման մեխանիզմ, որն էլ հենց հանձնաժողովն է, որի նախագահը փաստորեն ազդարարում է աշնանից առավել ակտիվ փուլի մեկնարկը: Դա նշանակում է, որ աշնանը իշխանությունը ծրագրում է քաղաքական իրավիճակի հիմնարար տրանսֆորմացիա, կամ այս դեպքում աշունը կթեժացնի իշխանությունը:
Արամ ԱՄԱՏՈՒՆԻ
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «Ժամանակ» օրաթերթի այսօրվա համարում
