Մենք՝ հայերս, համերաշխությամբ, համախմբմամբ երբեք աչքի չենք ընկել, եւ գուցե հենց դա է մեր անհաջողությունների պատճառը։ Բայց վերջին հարյուր տարվա ընթացքում մենք գոնե 2 անգամ աննախադեպ համախմբման բռնկում ենք ունեցել՝ 1988-ին եւ 2018-ին, որոնք, սակայն, չենք կարողացել կապիտալիզացնել։
2018-ին էլ շանս ունեինք մեր համախմբումը վերածել աշխատանքի ու արդյունքի, բոլորս լծվել պետության զարգացմանն ու համազգային խնդիրների լուծմանը, բայց դա ընդամենը մի քանի ամիս տեւեց։ Հետո սկսվեց սեւերի ու սպիտակներ, յուրայինների եւ օտարների, արժանիների ու անարժանների բաժանումը։ Եվ հասարակությունը կրկին պառակտվեց, բանակների բաժանվեց։
Պարզվեց՝ կա իշխանություն եւ նրան համակրողների բանակ, ու կա ընդդիմություն եւ մերժվածների ու դժգոհների մի հսկա զանգված։ Եվ հասարակության մեջ տարանջատումն ու շահերի բախումը գնալով սկսեցին խորանալ։ Այլեւս ոստիկանը մերը չէ, իշխանությունը պետք է հեռանա, եւ առջեւում կրկին ընտրությունների ուրվականն է թեւածում, որն ավելի է սրելու առճակատումը։
Արմինե ՕՀԱՆՅԱՆ
Կարդացեք նաև
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «Հրապարակ» թերթի այսօրվա համարում:
