Հաւատաք, կամ ոչ, վերջերս քանի անգամ ականջիս հասան հետեւեալին նման խօսքեր՝ «Թող մի սփիւռքահայ գայ, ղեկավարի էս երկիրը»… Անձնապէս ինծի ալ ըսաւ երեւանցի տարեց տիկին մը՝ «Եկէք տէր կանգնէք էս երկրին»: Սկիզբը շատ կարեւորութիւն չտուի, սակայն, երբ քանիցս կրկնուեցաւ, սկսայ լրջօրէն մտահոգուիլ: Եթէ պատկերացնենք, որ շատ են այսպէս մտածողները, ուրեմն այլեւս այնքան յուսահատական է կացութիւնը, որ փրկութիւնը սփիւռքէ՞ն կ՛ակնկալեն:
Սիրելի հայաստանցիներ, ածելիին սուր կողմին վրայ նստած էք եւ փրկութիւն կը փնտռէք: Սփիւռքը հազար գլխանի վիշապ մըն է, որ զայն մէկ գլուխի վերածելը նոյնիսկ հեքիաթներու մէջ չի պատահիր: Սփիւռքը կրնայ օժանդակ անհատներ՝ մասնագէտ քաղաքագէտներ, կամ տնտեսագէտներ, նոյնիսկ մարտիկներ տրամադրել, սակայն չի կրնար ղեկավարել այս երկիրը: Ձգեցէք սփիւռքը իր բազմագլխանի հարցերով ու կեդրոնացէք դուք ձեր վրայ:
Եթէ անցեալին ձեր բոլոր ղեկավարները աթոռամոլութենէն անցան գրպանամոլութեան, վստահ եմ կան նաեւ այնպիսի թաքնուած ոյժեր, որոնք կրնան ձեզ եւ բոլորս գոհացնել եւ այս բազմաչարչար երկիրը դէպի փրկութեան ծովափ տանիլ: Գուցէ դուք չէք անդրադառնար, սակայն մենք յստակ կը նկատենք ձեր մէջ բոյն դրած կարգ մը ախտանման թերութիւնները: Մաքրուեցէք ու ձեռք-ձեռքի տուէք: Թէ չէ՝անձրեւէն փախուստ տալով կարկուտի կը բռնուիք:
Նոյնն ալ սփիւռքահայուն կրնայ պատահիլ, անհատ, կամ կազմակերպութիւն, ան ալ կրնայ նոյն վիճակին մատնուիլ, սփիւռքեան անձրեւէն փախած՝ այստեղ կարկուտի բռնուելով:
Կարդացեք նաև
Յակոբ ՄԻՔԱՅԷԼԵԱՆ
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «Ազգ» թերթի այս համարում
