Ո՞ւմ համար տեսանելի չէ, թե ովքեր են թշնամու կամքն ու պահանջները հնազանդորեն կատարողները եւ ովքեր՝ հանուն հայրենյաց արժանապատիվ գործողները, պետության հեղինակությունը բարձր պահողներն ու ժողովրդի բարօրության եւ անվտանգության համար հոգացողները:
Հարցադրումների շարքը կարելի է երկար շարունակել, բայց դրանից չեն պակասի Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու նկատմամբ գործող իշխանության եւ նրա արբանյակների քամահրանքն ու ատելության խոսքը: Պետությունն ու Եկեղեցին միմյանցից անկախ եւ անջատ հաստատություններ են, պետությունն իրավունք չունի խառնվելու կրոնական կազմակերպությունների գործերին, առավելեւս՝ տնտղելու հոգեւորականների սպիտակեղենը: Եթե նա սովոր է տուրք ու տուգանքի տեսքով անընդհատ քաղաքացիների գրպանները մտնելուն, պիտի ի վերջո հասկանա, որ դրանք տարբեր բաներ են:
Պետության ղեկավարը պետք է իրեն հաշիվ տա կատարած բոլոր քայլերում։ Արցախն աչքի գրողն է ՔՊ-ական առաջնորդի եւ «ուսապարկերի» համար, արցախցիները` նրանց ատելության չավարտվող թեման։ Եկեղեցին թիրախում հայտնվեց, երբ Արցախի կորուստը դեռ չէր մարսվել եւ հանրային կսկիծը չէր հանդարտվել:
Այլեւս այսպես չի կարող շարունակվել, բավ է զբաղվել ինքնախաբկանքով եւ ինքնախայտառակությամբ։ Բոլոր փակագծերն այլեւս բացված են, հիասթափությունը` մեծ, ապազգային այս իշխանության հեռացումը՝ օրախնդիր: Պետք է ճանապարհ բացել նոր, ազգային ուժերի, ազգային օրակարգերի առջեւ, եթե ուզում ենք չկորցնել մեր անկախ պետականության վերջին փշրանքները:
Կարդացեք նաև
Նատաշա ՊՈՂՈՍՅԱՆ
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «Հայացք Երևանից» թերթի այս համարում
