Ցեղասպանության հուշահամալիրը վերանորոգում են՝ չեն քանդում: Առայժմ: Չի բացառվում, որ Փաշինյանի իշխանության «հավերժացման» պարագայում նաեւ քանդեն՝ որպես «խորհրդահայ հայրենասիրության» (այսինքն՝ Մոսկվայի կամ ԿԳԲ-ի կողմից ուղղորդվող հայրենասիրության) խորհրդանիշ: Իրականում, քանի որ հայաստանյան պաշտոնական տեսակետը 1915-22 թվականների իրադարձությունների վերաբերյալ գնալով մերձենում է թուրքական պաշտոնական տեսակետի հետ, ապա ենթադրելի է, որ ամեն մի հաջորդ ապրիլի 24-ին վարչապետի ուղերձներում գնալով ավելի շատ է շեշտվելու ռուսների եւ նրանց կողմից խաբված հայերի «մեղավորությունը»: Այդ դեպքում տարիների ընթացքում Ցեղասպանության հուշահամալիրը եւ թանգարանը առնվազն «վերաիմաստավորվելու են»:
Ինձ առավել զվարճալի է թվում որոշ միամիտ համաքաղաքացիների հույսը՝ «Փաշինյանը չի համարձակվի»: Եթե մարդը համարձակվում է ասել, թե միտումնավոր է գնացել 44-օրյա պատերազմին, հակառակ դեպքում Հայաստանը կկորցներ իր անկախությունը, եւ 4000 զոհ տված հասարակությունը դրան շատ հանգիստ է վերաբերվում, Ցեղասպանության համալիրը քանդելը նույնպես շատ գեղեցիկ ձեւով կարելի է ներկայացնել որպես եւս մեկ քայլ «ռսաստրկությունից» ազատվելու ճանապարհին: Այնպես որ, ամեն ինչ դեռ առջեւում է:
«Հանուն Հայաստանի անկախության» պատերազմի, զոհերի, պարտության գնալու հիմնավորումը «նույն օպերայից» է: Քանի որ 2019 թվականի խաղաղ կարգավորման ծրագիրը «Լավրովի պլան» էր, այն ընդունելու դեպքում մեր կախվածությունը Ռուսաստանից մեծանալու էր, որն էլ իբր կբերեր անկախության կորստի: Բայց իրականում դա ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի ծրագիր էր, որը համաձայնեցված էր ֆրանսիական եւ ամերիկյան կողմի հետ: Այդ ծրագիրն ընդունելու «սարսափելի հետեւանքների» մասին կանխատեսումները նույնպես ոչ մի հիմնավորում չունեն:
Եթե պատերազմը «պետք էր» Ռուսաստանից անկախանալու համար, ապա անհասկանալի է, թե ինչի համար էին պետք վարչապետի բոցաշունչ ճառերը 44 օրերի ընթացքում եւ ընդհանրապես «Հաղթելո՛ւ ենք» կարգախոսով քարոզչությունը: Հակառակը՝ Փաշինյանը պետք է քարոզեր որքան հնարավոր է՝ շուտ պարտվելու օգտին՝ օր առաջ ռուսական լծից ազատվելու համար:
Կարդացեք նաև
Իսկ մյուս կողմից, եթե վարչապետի այս վերջին շրջադարձն ազդարարող հայտարարությունները ճիշտ են, դա լույս է սփռում այն հարցի վրա, թե ինչու էր սկսվել 44-օրյա պատերազմը: Ստացվում է, որ այն ոչ միայն Արցախի համար էր:
Արամ ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆ
Ո՞վ է բերել նիկոլին: Այսօր Թրամփի զգուշացնող ուղերցում Սորոսին և տղուն կար անուղղակի հղում վերջիներիս, տարբեր երկրներում USAID fundings-ը հեղաշրջումներ կազմակերպելու կոնտեքստում…
Այո, 44-օրյան դեռ չի ավարտվել` 2018-ի վաղ գառնանը նիկոլը հռչակեց իր սպոնսորին. ‘Ունեմ քաղաքական կամք’ ու վզին հագավ վերահսկող պարանը ու սկսվեց հեղաշրջումը: Պարտավորված է ջարդուխուրդ անել ամեն հայկականը, ջնջել հայի ինքնության համար կարևոր հուշարձանները: Կհասնի՞ բանը Մաշտոցի նսեմացմանը, Սայաթ Նովային, Կոմիտասին: Մատենադարանը դնի վաճառքի…