Հունաստանի հայոց թեմի առաջնորդ Տ. Խորեն եպիսկոպոս Առաքելյանի հայտարարությունը
Այս օրերին անհրաժեշտ եմ համարում կրկին հստակեցնել մի հիմնարար ճշմարտություն․ Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Գարեգին Բ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսը Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու օրինական, կանոնական և լիիրավ գահակալն է։
Այս իրողությունը հաստատված է մեր Եկեղեցու այն ավանդությամբ, որ «Աստված խառնաշփոթության հեղինակը չէ, այլ խաղաղության» (Ա Կորնթ. 14։33)։
Վերջին օրերին հասարակական դաշտում շրջանառվող տարատեսակ կարծիքներն ու մեղադրանքները՝ հիմնված ոչ ամբողջական տեղեկությունների կամ սոցիալական միջավայրում տարածվող չստուգված խոսքերի վրա, չեն կարող և չեն լիազորում որևէ մեկին կասկածի տակ դնել Հայ Եկեղեցու հայրապետի իշխանության օրինականությունը։
Կարդացեք նաև
Հայրապետի հասցեին հնչող դատողությունները, երբ հիմնված են ոչ թե փաստերի և եկեղեցական կարգի, այլ հուզական արձագանքների ու օրվա տրամադրությունների վրա, չեն կարող համարվել լուրջ գնահատում։ Այդպիսի ծանր հետևություններ անելն առնվազն միամտություն է, քանզի գրված է․ «Անհիմն խոսքը դատաստան պիտի բերի իր բերանին» (Առ. 18։7)։
Մեր Սուրբ Եկեղեցու կանոնները հստակ են․
Կաթողիկոսական հանգամանքին առնչվող ցանկացած հարց կարող է քննվել միայն այն մարմինների կողմից, որոնք սահմանված են մեր եկեղեցական օրենքներով, և միայն այն ընթացակարգով, որը մեզ փոխանցված է սուրբ ավանդությամբ։
Որտեղ որ չի գործում կանոնը, այնտեղ «յուրաքանչյուրն անում է այն, ինչ իրեն ճիշտ է թվում» (Դատ. 21։25), իսկ դա երբեք չի կարող լինել Եկեղեցու ճանապարհը։
Դրան հակառակ՝ հրապարակային անկշիռ խոսքը կամ չփաստարկված մեղադրանքները ոչ մի կանոնական հետևանք չեն կարող ունենալ, բայց կարող են մեծ վնաս հասցնել մեր Եկեղեցու միասնությանը, հավատացյալների վստահությանը և մեր հոգևոր տունը պառակտող մթնոլորտ ստեղծել։
Հուշում եմ նաև առաքյալական հորդորը․ «Զերծ մնացեք նրանցից, ովքեր բաժանում և գայթակղություն են առաջ բերում՝ հակառակ այն ուսմունքի, որ ձեզ փոխանցվեց» (Հռոմ. 16։17)։
Այս ամենի պայմաններում առավել կարևոր եմ համարում, որ մեր ժողովուրդը և հոգևորականությունը առաջնորդվեն ոչ թե խոսակցություններով և մեկնություններով, այլ խաղաղությամբ, զսպվածությամբ և Եկեղեցու կանոնական կյանքի հավատարիմ հետևությամբ, ըստ խոսքի՝ «Եվ թող Աստծո խաղաղությունը կառավարի ձեր սրտերում» (Կող. 3։15)։
Միասնությունն ու համերաշխությունը մեր Եկեղեցու ամրությունն են, քանզի «Եկեղեցին մեկ մարմին է և մեկ Հոգի» (Եփես. 4։4)։
Վստահ եմ, որ եղբայրական խորհրդակցության, համբերության և եկեղեցու կանոնների պահպանման միջոցով մենք բոլորս միասին կկարողանանք պահպանել մեր Սուրբ Եկեղեցու խաղաղությունը և զորացնել նրա միասնությունը՝ ի փառս Աստծո և ի բարօրություն մեր ժողովրդի, ու զորացում մեր հայրենի երկրի:
Քանզի «խաղաղարարները կկոչվեն Աստծո որդիներ» (Մտթ. 5։9)։
