«Դի Էս Էյ խորհրդատվական խումբ» ընկերության գլխավոր տնօրեն, ՊԵԿ նախկին նախագահ, «Միասնության թևեր» քաղաքական նախաձեռնության անդամ Դավիթ Անանյանի ֆեյսբուքյան գրառումը
ՀԵՆԱՍՅՈՒՆ 2․ Տրանսպորտային հանգույցները պարզապես ճանապարհներ չեն, դրանք պետության ինքնիշխանության ազդարարներն են
Հայաստանը գտնվում է տարածաշրջանային հաղորդակցությունների խաչմերուկում, բայց իրականում ապրում է տրանսպորտային մեկուսացման պայմաններում։ Մեր արտաքին առևտրի ավելի քան 80%-ը կախված է մեկ հիմնական ուղուց։ Սա տնտեսական անհարմարություն չէ միայն, այլ՝ անվտանգային և քաղաքական խոցելիություն։
Հարցը պարզ է․ կլինի՞ Հայաստանը արտաքին նախագծերի միջով անցնող տարածք, թե՞ կունենա սեփական, վերահսկելի և բազմուղի հաղորդակցական համակարգ։
Կարդացեք նաև
«Միասնության թևեր»-ի մոտեցումը հիմնված է ոչ թե մեկ ճանապարհի, այլ մի ամբողջական համակարգի վրա։
«Հյուսիս–Հարավ»՝ առանցքային ողնաշար
«Հյուսիս–Հարավ» ավտոմայրուղին Հայաստանի հաղորդակցական ողնաշարն է։ Այն միացնում է Իրանին, Վրաստանին և Սև ծովին քաղաքականորեն հավասարակշռված, տնտեսական առումով մրցունակ և անվտանգային տեսանկյունից վերահսկելի ուղիով։
Սա պարզապես ճանապարհ չէ, սա լոգիստիկ հանգույցներ են, վերամշակող և արդյունաբերական գոտիներ, ինչպես նաև զարգացման նոր կենտրոններ՝ Սյունիքում, Արարատյան դաշտում, Լոռիում, Շիրակում։
Այս նախագծի ուշացումը նշանակում է մնալ կախված մեկ երթուղուց և դուրս մնալ տարածաշրջանային իրական հոսքերից։
Երկաթուղին՝ ռազմավարական ռեզերվ, ոչ թե մոռացված նախագիծ
«Հյուսիս–Հարավ» երկաթգիծը թանկ է և բարդ։ Այո։ Բայց ռազմավարական ենթակառուցվածքները միշտ էլ այդպիսին են։ Այսօր, երբ տարածաշրջանում փոխվում են բեռնահոսքերի ուղղությունները և ձևավորվում են նոր տնտեսական առանցքներ, երկաթուղին այլևս տեսական գաղափար չէ, այլ երկարաժամկետ ռազմավարական ռեզերվ, որը պետք է պահպանել, զարգացնել և ճիշտ պահին գործարկել։
«Արևելք–Արևմուտք»՝ առանց միջանցքային կախվածության
Հայաստանի հաղորդակցական ապագան չի կարող կառուցվել արտատարածքային, միջանցքային և ինքնիշխանությունը սահմանափակող տրամաբանությամբ։
«Արևելք–Արևմուտք» հայեցակարգը ենթադրում է կապեր, որոնք
- ամբողջությամբ գտնվում են ՀՀ վերահսկողության ներքո,
- կապում են Սև և Կասպից ծովերը, Պարսից ծոցն ու Միջերկրականը,
- աշխատում են Հայաստանի ներսում ստեղծվող արժեքի համար։
Երբ այս ուղղությունները դիտվում են միասին, ձևավորվում է բազմուղի, ինքնիշխան և վերահսկելի հաղորդակցական ցանց։ Հայաստանը դառնում է ոչ թե անցնող ճանապարհ, այլ կապ ստեղծող պետություն։
«Միասնության թևեր»-ի տնտեսական քաղաքականության երկրորդ ՀԵՆԱՍՅՈՒՆԸ սա է. տրանսպորտը պետք է ծառայի ոչ թե ուրիշների նախագծերին, այլ Հայաստանի տնտեսությանը, անվտանգությանը և զարգացմանը։
Շարունակությունը՝ առաջիկա հրապարակումներում։
