Ասում են՝ լռել ես։ Ախր լռելը փրկություն է, երբ տեսնում եմ, թե այս «ժողովրդավար» կոչվող երկրում ինչպես են իշխանավորները փառավոր կյանքով ապրում՝ անտեսելով այն խեղճ ու կրակ ժողովրդին, որին տված շռայլ, մեծադղորդ խոստումները մնացել են որպես «ձայն բարբառո անապատի»:
Լռելը լավ է, պապանձվել եմ այն անարդարությունից, որ կա մեր շուրջը։ Հասկացանք՝ արցախցիներին չեն սիրում եւ այդ չսիրելուց է, որ մեզ ու մեր երկիրը զոհաբերեցին՝ ուղղակի նվիրեցին դարավոր թշնամուն, զրկեցին մեզ ինչքից, տուն ու տեղից… լավ, բա երեւանցու, գյումրեցու, սյունեցու, վանաձորցու, բոլոր մյուսների մե՞ղքը որն է, որ «նստեցրել են երկու կոպեկի վրա», ու դեռ հաշվում են, թե այն հարյուր հազարավոր թոշակառուներն ինչպե՞ս են վատնելու անկանխիկ առեւտրի մնացորդները։
Բա թե՝ թոշակառուն լավ չի կողմնորոշվի՝ ինչի վրա ծախսել թոշակին հավելվող 10 հազար 400 դրամ գումարը, որը նախատեսվում էր ի սկզբանե: Եվ նպատակահարմար համարվեց այդ հավելավճարը փոխանցել առողջության ապահովագրության հիմնադրամին, որպեզի թոշակառուները կարիքի դեպքում կարողանան օգտվել անվճար բուժօգնության հնարավորությունից:
Սակայն «հպարտ քաղաքացին» այլեւս չի հավատում գործող իշխանության ոչ մի խոսքին, թոշակառուի համար ավելի նախընտրելի է իր օրինական հասանելիքը ստանալ կանխիկ դրամով, եւ ի՛նքը կիմանա՝ դեղի՞ համար այն օգտագործի, թե՝ կոմունալ ծախսերը փակելու: Այնպես չէ, որ անկանխիկ առեւտրի համակարգը՝ գործարքի որոշակի տոկոս հետվերադարձի իր հնարավորությամբ, գոհացնում է բոլոր թոշակառուներին: Նրանց մի պատկառելի հատված դրանից չի էլ օգտվում:
Կարդացեք նաև
Նատաշա ՊՈՂՈՍՅԱՆ
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «Հայացք Երեւանից» թերթի այս համարում
