Ծառայությանս առաջին վեց ամիսն անցկացրել եմ Էջմիածնում։ Օրս սկսվում էր Մայր Աթոռի զանգերի ձայնով՝ մի ձայն, որը հիշեցում էր մեր շարունակականության, պատմության ու ինքնության մասին։
Բանակում հոգևորականի ներկայությունը մեծ նշանակություն ունի։ Երբեք չեմ տեսել, որ նրանք գան ու պարզապես քարոզեն։ Նրանք գալիս էին լսելու, զրուցելու, հասկանալու համար։ Շատ հաճախ այդ խոսակցություններն անհրաժեշտ էին ոչ միայն հավատացյալ զինվորներին, այլ նաև նրանց, ովքեր իրենց հավատացյալ չէին համարում, որովհետև բանակում կան հարցեր, որոնք չեն լուծվում հրամանով կամ կարգապահությամբ։
Իսկ Արցախում մեր զորամասի հոգևորականը միշտ գլխարկ էր կրում։ Նա վիրավորվել էր՝ հայրենիքը պաշտպանելիս։ Նրա ներկայությունն ինքնին քարոզ էր՝ առանց բառերի։
Ի վերջո բանակը միայն զենքի մասին չէ։ Բանակը մարդու մասին է, հայ մարդու մասին։ Իսկ հայի ինքնության մի մասը եկեղեցին է՝ անկախ նրանից, թե ով ինչ վերաբերմունք ունի։
Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին բանակից հեռացնելը դատարկություն կառաջացնի, որը չի բխում մեր ազգային շահերից՝ անկախ նրանից, թե ինչ են ուզում անել հետագայում։
Վարդան Փաշայան
«Միասնության թևեր» քաղաքական նախաձեռնության անդամ
