Եկող հունիսին տեղի ունենալիք խորհրդարանական ընտրությունների օրվա մոտեցմանը զուգահեռ՝ իշխող «Քաղպայմանագիր» կուսակցության ներսում խուճապն ահագնանում է՝ Նիկոլ Փաշինյանի վարկանիշը շարունակում է ընկնել: Մինչեւ այս պահը հրապարակված բոլոր հարցումները ցույց են տալիս, որ հանրության ընդամենը 18-20 տոկոսն է պատրաստ քվեարկել նրա օգտին: Լավատեսության առումով վերջին ամիսներն էլ ավելի անհուսալի դուրս եկան՝ ոչ մի առաջընթաց, հանրային վստահության ոչ մի դրական տեղաշարժ: ՔՊ-ական իշխանակարգի հանդեպ հասարակության վերաբերմունքը երբեք այսքան սառն ու անտարբեր, հաճախ՝ նույնիսկ նախահարձակ չի եղել:
Ժամանակը սուղ է՝ ընտրություններին մնում է ուղիղ 4 ամիս: Փորձենք հասկանալ՝ կա՞ն արդյոք իրավիճակը փրկելու ելքեր: Իշխանությունը երկու հիմնական տարբերակ ունի. առաջին՝ գնալ համապարփակ ընտրակեղծիքների կամ, պարզապես, «թվեր նկարելու» ճանապարհով, ինչը, սակայն, ամենավտանգավորն է, քանի որ կարող է անկառավարելի հետեւանքների հանգեցնել: Այս մասին մամուլի իր նախորդ ասուլիսներից մեկի ժամանակ զգուշացրել էր ՀՀ երկրորդ նախագահը՝ ներկայումս ընդդիմադիր ամենամեծ քաղաքական ուժի առաջնորդը. «Կոպիտ միջամտությունների դեպքում իշխանությունը պետք է պատրաստ լինի հեղափոխական զարգացումների»,- հայտարարել էր Քոչարյանը:
Երկրորդ տարբերակը, այսպես ասած, հանրության հիասթափության վրա խաղալն է։ Եթե իշխանությանը հաջողվի մարդկանց մեջ վերջնականապես «կոտրել» ընտրությունների նկատմամբ հավատը եւ ապահովել քվեարկության իրավունք ունեցող՝ ՀՀ քաղաքացիների հնարավորինս ցածր՝ օրինակ 40 %-ը չգերազանցող մասնակցություն, ապա Փաշինյանի՝ իրականում ունեցած 20 %-ն արդեն ընտրություններին փաստացի մասնակցածների թվի մեջ կդառնա 50 %։ Սակայն այս դիպաշարը եւս դժվար իրագործելի է, քանզի քաղաքական դաշտում առկա են մի քանի ընդդիմադիր միավորումներ, որոնք ակտիվորեն աշխատելու են հանրության հետ եւ փորձելու են բարձրացնել մասնակցության շեմը։
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «Հայացք Երեւանից» թերթի այս համարում
Հարգելի վերլուծաբան,
Ելնում եք այբ ենթադրությունից, որ ընտրություններ են տեղի ունենալու:
Ոչ, վարչապետ նշանակվելու է:
Էլ ինչ կերպ պիտի ասվի, որ ինքնախաբեությամբ չզբաղվեք` ոչ ոք չի դիտարկում Հայաստանը որպես պետականություն ունեցող բազմություն: Բոլորը շփվում են թուրքիայի ու ազրբժանի հետ և Հայաստանին հայտնում են ինչ են որոշել: Փոլ Գբլի վերջին հարցազրույցը կարդացե՞լ եք:
Եթե, տա Աստված, որոշեն որ նիկոլն իրեն սպառել է, ապա կունենանք նիկոլ-free Հայաստան: Սա է հաշվարկի սկզբնական կետը:
Հենց մեկը սկսի մյուսներին ծախել, մորթապաշտները կսկսեն մեկը մյուսի հետևից դուրս գալ կուսակցությունից, կուսակցությունը կփլվի։ Բայց դրա համար կուսակցության ներսում իրանց տեղերի ապահովությանը այլընտրանք ա պետք, նաև որ կուսակցության ներսում մնալը անհարմարություններ պատճառի։ Առանց զանգվածների կողմից ցույցերի կամ ուժային կառույցների կողմից գործողությունների դա առնետների հոսքը կարելի ա երևի բացառել։ Երկար, գուցե շատ երկար կարա որևէ մի կուսակցություն, էն էլ իշխանական ՔՊ կուսակցությունը շարունակի իշխանական աթոռները պահել շարունակելով հետևել բարոյապես լքված անձերի ու քաղաքականությունների։ Երբ այլընտրանքներ չկան, իրանք էլ շարունակում են ինչ֊որ մտավոր վարժություններով արդարացնել բարոյալքության ճահճի մեջ իրանց մնալը։