Մեր Եկեղեցու շուրջ ընթացող բանավեճերը չեն ավարտվում, այլ գնալով սաստկանում են: Լուծում գտնելու համար պահանջվում է սթափ մոտեցում: Այս անվերջ մեղադրանքների ու թշնամության ուղին լուծում չէ: Իհարկե, վարչական թափանցիկության, հոգևորականների հոգևոր պատասխանատվության և եկեղեցի-պետություն հարաբերությունների վերաձևավորման անհրաժեշտությունը հիմնավոր հարցեր են։ Թե՛ Եկեղեցին, թե՛ պետությունը, թե՛ անհատը միշտ կարիք ունեն ներքին մաքրման, ինչպես Մեծ պահքն է մեզ հիշեցնում։
Բայց դրսից պարտադրված ծրագրերով, պետական գործիչների թելադրանքով և ուժով ու սպառնալիքներով հարկադրված փոփոխությամբ խնդիրները չեն լուծվի։ Եկեղեցին ո՛չ պետական գերատեսչություն է, ո՛չ էլ միություն, որ հրամանով վերակառուցվի։ Նրա գլուխը Քրիստոսն է, ղեկավարումը՝ եկեղեցական կանոններով և առաքելական հաջորդականությամբ ձեռնադրված եպիսկոպոսների հավաքական առաջնորդությամբ։
Սանկտ Փյոլթնի եպիսկոպոսաց հավաքը փակ ձևաչափով անցկացվեց և բերեց ընդհանուր հայտարարության, որը ցույց տվեց, որ միշտ ավելի լավ է խոսել միմյանց հետ, ոչ թե՝ միմյանց մասին: Հայտարարության մեջ հստակ երեւաց նաև ներկա եպիսկոպոսների միասնությունը։ Քննարկումներում, բնականաբար, եղել են տարբեր կարծիքներ՝ այդ թվում վստահաբար շատ իրարամերժ կամ հակասական։ Սակայն վերջնական տեքստը արտացոլում է եպիսկոպոսաց համաձայնությունը։
Տիրատուր քհն. Սարդարյան
Գերմանիայի Բադեն Վյուրթեմբերգի հայ համայնքի հոգեւոր հովիվ
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «Ազգ» շաբաթաթերթի այս համարում
