Հարցազրույց ՌԴ Պետդումայի ԱՊՀ հարցերով հանձնաժողովի փոխնախագահ Կոնստանտին Զատուլինի հետ
– Կարծում եք, Փաշինյանը չպե՞տք է պահանջեր իր դաշնակցից՝ կատարել պարտավորությունները:
– Պահանջելով մեզնից պարտավորությունների կատարում, նա՝ ինքը, Ռուսաստանի հանդեպ երբեք ոչ մի դաշնակցային պարտավորություններով չի առաջնորդվել: Այն հակասական քայլերը, որ Դուք թվարկեցիք, մենք կարող ենք բազմապատկել մինչեւ հավերժություն: Նրա պայքարը երկրի ներսում՝ իր վերընտրվելու համար, ենթադրում է հարվածներ հասցնել հայկական եկեղեցուն, այն մարդկանց, ՌԴ քաղաքացիներին, որոնք այսօր դատվում են, Սամվել Կարապետյանին: Նրա շողոքորթումը Թրամփի եւ նրա ծրագրերի հանդեպ, Հայաստանի սուվերենությունը հանձնելու նրա պատրաստակամությունը՝ Զանգեզուրի միջանցք կամ Թրիփ ուղու շրջանակներում, իմ կարծիքով, ամենեւին չի համապատասխանում Ռուսաստանի երկարաժամկետ շահերին, որին պարոն Թրամփը, պարոն Ալիեւի հետ, փորձում է հեռացնել Կովկասից: Նրա համախոհները խորհրդարանում ընդունեցին մերկապարանոց օրենք՝ «Եվրոպական Միությանը Հայաստանի Հանրապետության անդամակցելու գործընթացի մեկնարկի մասին», շատ լավ գիտակցելով, որ այդպիսի «պարի» հրավեր անգամ չեն ստացել ԵԽ-ի կողմից ու չեն էլ ստանա: Ինչո՞ւ է դա արվում: Որպեսզի միակողմանի արեւմտակենտրոն գիտակցություն ձեւավորեն հայերի մոտ, որ մարդիկ, հատկապես երիտասարդները, համարեն, որ Հայաստանի ապագան Եվրոպական Միությանն անդամակցության համար մաքառումն է, եւ փախչեն Ռուսաստանի, Եվրասիական միության հետ կապերից: Հեգնանքն այն է, եթե ավելին չասեմ, որ հենց ԵԱՏՄ-ին անդամակցելով, Ռուսաստանի հետ հարաբերություններով է Հայաստանի տնտեսությունը շահույթ ունենում, հետեւապես, այդ հարաբերություններից շահում, «աչոկ է ստանում» հենց ինքը՝ Փաշինյանը: Ցանկացած տեսակի հանդիպումներն ու ձեռքսեղմումները չեն կարող փոխարինել գործին: Փաշինյանին գործով էլ դատում են, իսկ նրա գործերը միանշանակ են, պետք չէ գուշակների մոտ գնալ, համլետյան հարց տալ՝ լինել, թե չլինել: Փաշինյանը ստեղծագործաբար իրագործում է այն գիծը, որը նախանշել էր, երբ դեռ ո՛չ վարչապետ էր, ո՛չ պատգամավոր: Այդ ամենը չի պահանջում ապացույցներ, նա այս իմաստով հետեւողական է: Նա որոշ ժամանակ, ասենք՝ 2018-2022 թթ., ստիպված է եղել բառեր արտասանել, որոնք իրականում չէր կիսել։ Ինչպեսեւ այսօր, պնդումը, թե բարեկամական հարաբերություններ ունի Պուտինի հետ, նույնպես ստիպված է անում, այն քննադատության ֆոնին, որը որ ծավալվում է մարդկանց կողմից, ովքեր չեն հասկանում, թե հանուն ինչի է Հայաստանը ոչնչացնում հարյուրամյակների հարաբերությունները: Հարց է ծագում՝ ԱՄՆ-ն պարտավորություն է ստանձնել՝ կռվել Հայաստանի կողմից բոլո՞ր կոնֆլիկտներում, որոնք կարող են լինել, պաշտպանե՞լ Հայաստանին հարձակման դեպքում: Որքան ես գիտեմ, ուղիղ հարց եղել է այդ մասին, արդեն Վենսի այցից հետո, եւ ամերիկյան լսարանին պատասխանել են՝ մենք չունենք որեւէ պարտավորություն: Իսկ Ռուսաստանը եւ Հայաստանը, առաջվա պես, միմյանց հանդեպ նման պարտավորություններ ունեն: Այդ պարտավորությունները Հայաստանի կառավարությունն իր վրայից գցում է, դավաճանում է ամեն օր եւ ընթացքում ստում է, ինչպես ստում էր պարոն Սիմոնյանը՝ Մոսկվա կատարած իր այցի ժամանակ, փետրվարին, ասելով՝ ես ոչինչ չեմ ասել, я ничего не говорил, и хата не моя: Անգամ պատրաստ է դատի տալ նրանց, ովքեր հակառակն են պնդում: Նրան հաջողություն եմ ցանկանում: Ճիշտ է, նա այդ դատը կշահի միայն մի դեպքում՝ եթե հենց ինքը լինի դատավորը:
– Վերջին հարցը՝ այսօր դուք վերագնահատո՞ւմ եք Ռուսաստանի վարքագիծը, որը դուրս եկավ Արցախից: Կա՞ գիտակցում, որ դա սխալ քայլ էր, եւ պետք չէր հանձնել Արցախը:
Կարդացեք նաև
– Սխալը ոչ թե այդ պահին էր, այդ պահին արդեն նախկին սխալների հետեւանքներն էին: Իսկ սխալը, իմ կարծիքով, այն էր, որ 2020 թվականի պատերազմը տեղի ունեցավ: Ռուսաստանը պետք է ավելի վճռական գործեր՝ այդ պատերազմը կանխելու համար: Ցավոք, դա տեղի չունեցավ: Իսկ մնացյալը հետեւանք էր:
Սյուզան ՍԻՄՈՆՅԱՆ
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «Հրապարակ» օրաթերթի այսօրվա համարում:
