Նրանք, ովքեր ուշի-ուշով հետեւում են Փաշինյանի գործողություններին, նրա խոսույթին եւ վարքագծի տարօրինակ ելեւէջներին, անշուշտ, նկատած կլինեն տարբեր առիթներով այդ անձի հոգեկան տվայտանքներն ու անզուսպ պոռթկումները: Բնականից լինելով ճվճվան, անհավասարակշիռ տիպար՝ մեկ էլ կտեսնես դուրը չեկած ինչ-որ բանից, օրինակ՝ լրագրողի հարցից բռնկվեց, սկսեց գոռգոռալ, տեսարաններ սարքել եւ այլն: Սակայն պետք չէ շտապել նման պահվածքը համարել բնածին արատ կամ այն վերագրել գարնանային սրացումներին: Այդ մարդը, պարզապես, վարկանիշի սով ունի եւ զգում է, որ հողը ոտքերի տակից գնում է: Դա էլ նրան դարձրել է անտանելիորեն ջղաձիգ, ինչը փորձում է մեղմել, այսպես կոչված, ներկուսակցական մարզային այցերով:
Նիկոլ Փաշինյանից ու ՔՊ-ական իշխանությունից դժգոհությունն օրեցօր մեծանում է։ Եվ չնայած փաշինյանականները, կարծես թե, իրենց գոհ ու երջանիկ են զգում Միջազգային հանրապետական ինստիտուտի (IRI) հարցումների ներկայացրած արդյունքներից, որոնց համաձայն՝ առաջնորդի վարկանիշն ընդամենը 18 տոկոս է, բայց, միեւնույն է, այդ թիվն աներկբա փաստում է, որ հայ հանրությունը մերժում է Փաշինյանին։ Մերժում է այնպես, ինչպես ուղիղ ութ տարի առաջ ինքն ու իր կողմնակիցներն էին մերժում Սերժին, ումից ժողովուրդը դժգոհ էր: Նա հրապարակավ խոստովանեց, որ ինքը սխալվել է, պիտի հեռանա եւ հեռացավ:
Փաշինյանից ժողովրդի դժգոհությունը կրկնապատիկ, եռապատիկ ավելին է, քան Սերժի օրոք էր: Վարչապետի աթոռը զբաղեցնող անձը ոչ միայն սխալվել է,- դա կլիներ չարիքի փոքրագույնը,- այլեւ իշխանավարման 8 տարում բազմաթիվ հանցավոր արարքներ է գործել ընդդեմ պետության ու ժողովրդի: Կատարած չարագործությունների համար նա եւ իր փոքր խմբակը պետք է պատասխան տան օրենքի ողջ խստությամբ: Այսօր մարդիկ Փաշինյանից այնքան են դժգոհ, որ անգամ վախը չի խանգարում՝ նրան դեմառդեմ քննադատելու, թույլ չտալու իրենց հիմնարկը մտնել, շշպռելու համայնքից, եկեղեցուց, խանութից՝ որքան էլ բծախնդրորեն կազմակերպվեն մարզային այցերը, մշակվեն դիպաշարերը եւ բաշխվեն դերերը:
Կարդացեք նաև
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «Հայացք Երեւանից» թերթի այս համարում
