ԱՄՆ-ի եւ Իսրայելի կողմից Իրանի վրա երկար սպասված հարձակումը անակնկալ չէր։ ԱՄՆ-ի վճռական նվիրվածությունը իրանական խնդրի ռազմական լուծմանը արդեն իսկ ակնհայտ էր ԱՄՆ-Իսրայել նախորդ ռազմական հարձակման ժամանակ։ Միակ նորությունն այն է, որ այս անգամ աշխարհը անմիջապես բախվեց բոլորովին այլ ռազմական իրավիճակի։
Անցյալ տարվա տասներկուօրյա պատերազմի համեմատ, Իրանի ռազմական դիմակայության ներկայիս փուլը Իսրայելի եւ ԱՄՆ-ի հետ որակապես տարբեր է։ Ռազմական գործողությունների հենց սկզբից Իրանը պատերազմը տարածեց իր սահմաններից դուրս։ Եվ չնայած նշված պատճառը տարածաշրջանում ԱՄՆ ռազմական հենակետերի դեմ պատասխան հարվածներն էին, արագ պարզ դարձավ, որ Իրանի մարտավարության իրական դրդապատճառն այլ է։
Քաղաքացիական օդանավակայանների ավերումը ցույց տվեց, որ Իրանը մտադիր է ստիպել տարածաշրջանի երկրներին այս հակամարտությունում իր համար բարենպաստ դիրք գրավել։ Հնարավոր է՝ կար որոշակի հույս, որ տարածաշրջանի երկրները կդիմադրեին պատերազմին եւ կստիպեին ԱՄՆ-ին հրաժարվել ռազմական գործողություններից։ Սակայն մի քանի օրվա ընթացքում պարզ դարձավ, որ Իրանի մարտավարությունը սկսում է ընդլայնել պատերազմի մասնակիցների շրջանակը. Մեծ Բրիտանիան, Ֆրանսիան եւ Գերմանիան հայտարարել էին Միացյալ Նահանգներին աջակցելու իրենց մտադրության մասին։
Արդյո՞ք սա Իրանի մտադրությունն էր՝ դեռեւս պարզ չէ։ Սակայն տարածաշրջանի այլ երկրների, այդ թվում՝ Հայաստանի համար պետք է պարզ լինի, որ Իրանի մարտավարությունը կարող է ավելի ընդլայնել ռազմական գործողությունների աշխարհագրությունը, այդ թվում՝ Կովկասի ուղղությամբ։ Պատահական չէ, որ Իրանում ցույցերի ժամանակ հայկական դրոշներ այրելու մասին հաղորդագրություններ հայտնվեցին՝ ակնարկելով Հայաստանի դաշնակցությանը ԱՄՆ հետ։ Կասկածները, որ Ադրբեջանը կարող է օգնել Իսրայելի ջանքերին, նույնպես չեն սպառվել։
Կարդացեք նաև
Իրանի ներսում ռազմական գործողությունների եւ բողոքի ցույցերի փոխադարձ կապակցվածությունը ստեղծում է ավելի մեծ բարդություններ քաղաքական գործընթացի համար։ Աճող թվով սուբյեկտներ այս «խառնաշփոթում» ռեսուրսներ կփնտրեն իրենց շահերը առաջ մղելու համար։ Ամեն դեպքում տարածաշրջանի երկրների իշխանությունները պետք է զգուշանան ԱՄՆ հայտարարված պատերազմական նպատակներից եւ կենտրոնանան պատերազմի բովանդակության եւ բնույթի, ինչպես նաեւ դրա ընթացքի վրա։ Բոլոր նրանք, ովքեր սովոր են ներկայիս իրադարձությունները գնահատել որպես «ազատության աջակցություն» եւ «ահաբեկչության դեմ պայքար», պետք է սթափվեն։
Մանվել ՍԱՐԳՍՅԱՆ
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «Հայացք Երևանից» թերթի այս համարում
