ըժլ-ըժթԼ Երեկ «Հանրապետական» մարզադաշտում ֆուտբոլի Եվրոպայի չեմպիոնների գավաթի 2001-2002 թթ. խաղարկության շրջանակներում Երեւանի «Արաքսն» ընդունեց Մոլդովայի Տիրասպոլ քաղաքի «Շերիֆ» թիմին։ Սակայն այն, ինչի ականատես եղանք, լավագույն դեպքում, կարելի է միայն պայմանականորեն ֆուտբոլ համարել։ Նման դեպքերի համար ռուսները մի լավ արտահայտություն ունեն. «ոպռ-ոպչՌ»։ Այսքանով ամեն բան ասվում է ու նկարագրական կամ վերլուծական մանրամասների մեջ խորանալու հարկ չկա, քանզի յուրաքանչյուր այդպիսի փորձ հաստատ մեր թիմի օգտին չի լինի։ Ասենք միայն, որ մրցակիցը, որի խաղացողները պատանիներ էին հիշեցնում, դաշտի տերերին գերազանցեցին բոլոր առումներով։ Այնպես որ, «Շերիֆի» տարած 1։0 հաշվով հաղթանակը միանգամայն օրինաչափ էր։ Իսկ մեզ մնում էր ափսոսալ, որ գլխավոր մրցավար Բրիակոս Ատմանասիոսը (Հունաստան) հակառակի պես հյուրերի օգտին չէր դատում՝ մեզ զրկելով պարտության պատճառները նրա վրա բարդելու շանսից։ Այդուհանդերձ, երեկ միայն վատ բաների վկա չեղանք։ Հաճելի անակնկալ էր, որ հանդիպման եզրային մրցավարներից մեկը գեղեցիկ սեռի ներկայացուցիչ էր՝ Մարգարիտ Քրիստոլան, որը, գոնե ինձ համար, երեկվա հանդիպման միակ դիտարժան երեւույթն էր։ Ափսոս միայն, որ մեր ֆուտբոլիստները գոնե նրանից չամաչեցին։ Ա. Հ.
