Այս օրերին հանրապետականները գյուղեգյուղ ընկած՝ մարդկանց հարցուփորձ են անում, թե ի՞նչ պրոբլեմներ կան, ինչի՞ կարիք ունեն, ի՞նչ խնդիրներ պիտի լուծվեն առաջին հերթին եւ այլն: Մարդիկ էլ տարբեր պատասխաններ են տալիս: Մեկն ասում է «սերմացու չունենք», մեկն ասում է «ճանապարհները պիտի սարքվեն», մեկն ասում է «տեխնիկա չկա, վառելիքն էլ թանկ է» եւ այլն: Սրանք էլ իրենց ծոցատետրերում «պտիչկաներ» են դնում ու անցնում հաջորդ գյուղին: Իբր՝ ձեր հոգսերն իմացանք, եթե մեզ ընտրեք՝ անպայման բոլոր հարցերը կլուծենք: Ու մեկը չկա ասի՝ «լուծող էիք՝ մինչեւ հիմա լուծեիք, տասներկու տարի է իշխանության եք»:
Բայց ինչի՞ համար է այս թամաշան, իշխանությունները չգիտե՞ն, թե ինչ է պետք մարդկանց, նո՞ր պիտի իմանան: Իհարկե գիտեն: Ավելին՝ գուցե նույնիսկ ուրախ կլինեին լուծել այդ խնդիրները, բայց չեն կարողանում. «խասյաթը» թույլ չի տալիս: Ասենք՝ գիտեն, որ գյուղացիներին էժան վառելիք է պետք, բայց դրա համար բյուջեից վճարում են իրենց ընկերոջը, վառելիքն էլ այսպես թե այնպես գյուղացուն չի հասնում ու հայտնվում է շուկայում: Կամ, ասենք, գիտեն, որ գյուղացուն վարկեր են պետք: Եվ ի՞նչ. այնպիսի տոկոսներով են տալիս վարկը, որ գյուղացին վախենում է մոտենալ, ով էլ չի վախենում՝ տոկոսների տակ է մնում: Ուշադրություն դարձրեք՝ իշխանություններն իրականացնում են միայն այն ծրագրերը, որտեղից «նաղդ փող» ունեն: Եվ քանի որ իրենց նպատակը միայն այդ փողն է, ծրագրերն իրենց նպատակին չեն ծառայում:
Եվ այնուամենայնիվ, լավ է, որ իշխանությունները գոնե ընտրություններից առաջ փորձում են մարդկանց դուր գալ: Այլ հարց է, որ բավական հիմար ձեւով են անում դա:
Մարկ ՆՇԱՆՅԱՆ
«Չորրորդ ինքնիշխանություն»
