Երեկ երեկոյան, աշխատանքից տուն վերադառնալու համար, մամուլի շենքի մոտ տեղադրված կանգառում հերթական անգամ հասարակական տրանսպորտի 40 րոպե անհույս սպասելուց հետո, սառած եւ բարկացած՝ կանգնեցրեցի ու նստեցի առաջին իսկ տաքսին, որն անցնում էր կանաչ լույսը միացր
ած: Դեմքիս թթված արտահայտությունն ու բարկությունս թաքցնելու անհաջող փորձով, վարրորդին խնդրեցի, որ ինձ Հարավ-Արեւմտյան թաղամաս տանի: «Սիրով»,- ժպտալով արձագանքեց տարեց վարրորդը եւ առաջարկեց օգտվել կոնֆետներից, որոնք, ըստ նրա, նախատեսված են հենց ուղեւորների համար: «Հաճելի է»,- հասարակական տրանսպորտի առիթով կուտակած բարկությունս արդեն համարյա պարպած ասացի: «Իսկ մեզ հաճելի է, երբ ուղեւորն անպայման հյուրասիրվում է»,- նույն բարի ժպիտով ասաց վարորդը:
Այո: Մանրուք էր, բայց հաճելի:
Ի դեպ, մեքենայի հաշվիչն էլ չխաբեց:
