Բաքվում շատ տաքգլուխներ, սկսած նախագահ Ալիեւից ու վերջացրած նրա տիկնոջով, շատ անհանգիստ են այս օրերին եւ ակնդետ հետեւում են Արցախի Հանրապետության նախագահ Բակո Սահակյանի ամերիկյան այցին, որի կիզակետը, անշուշտ, լինելու է այսօր նրա ընդունելությունը Կոնգրեսում: Ինչպիսին կլինեն այցի արդյունքները՝ առայժմ դժվար է ասել: Չի բացառվում ոչինչ, ընդհուպ Արցախի անկախության ճանաչումը կամ դրա նախադրյալների առկայության մասին ամերիկյան կողմի հստակ հայտարարությունը: ԱՄՆ-ն, արդյոք, չի՞ որոշել Մինսկի խմբում իր ձեռքը վերցնել նախաձեռնությունը եւ խնդրի կարգավորումն սկսել բոլորովին այլ կետից, դիցուք` Արցախի Հանրապետության կարգավիճակի հստակեցումից: Դա այն է, որ մինչ օրս թողել են երկրորդ, երրորդ պլանում, մինչդեռ, թերեւս, պետք էր հենց դրանից սկսել:
Վերջին շրջանում ԱՄՆ վարչակարգի կտրուկ գործողությունները, օրինակ` Երուսաղեմն Իսրայելի մայրաքաղաք ճանաչելը կամ ԿԺԴՀ-ի միջուկային ծրագրի կարգավորման ուղղությամբ ամենաանսպասելի տարբերակի ընտրությունը, թույլ են տալիս մտածելու, որ Արցախի անկախության ճանաչումն այնքան էլ անիրագործելի խնդիր չէ ԱՄՆ-ի համար, մանավանդ որ Վաշինգտոնում ամիսներ առաջ արդեն խոսում էին Ադրբեջանին ռուսական զենքի մատակարարման ծավալների անթույլատրելի չափերից եւ ղարաբաղյան հակամարտությունը համարում այն հիմնական գործոնը, որը Ռուսաստանին թույլ է տալիս վերահսկել միանգամից թե՛ Ադրբեջանին եւ թե՛ Հայաստանին: Ճանաչելով Արցախի անկախությունը դե ֆակտո սահմաններով` ԱՄՆ-ն, փաստորեն, կնվազեցնի Ռուսաստանի հետ կապված Ադրբեջանի եւ Հայաստանի մեծ սպասելիքները եւ Ռուսաստանին կդնի վերջնական ընտրության առաջ` ռազմավարական դաշնակից Հայաստանի եւ ռազմավարական գործընկեր Ադրբեջանի միջեւ:
Էդիկ ԱՆԴՐԵԱՍՅԱՆ
Հոդվածն ամբողջությամբ կարող եք կարդալ «Հրապարակ» թերթի այսօրվա համարում
