Հին աշխարհի պատմությունը վկայում է, որ Հայոց եկեղեցին հիմնվել է Տիրոջ՝ Հիսուս Քրիստոսի զույգ առաքյալների՝ Ս. Թադեոսի եւ Ս. Բարդուղիմեոսի քարոզչության արդյունքում, որոնք էլ ձեռնադրել են առաջին հայ եպիսկոպոսներին: Ինչ վերաբերում է հայկական եկեղեցիներում պետական օրհներգը հնչեցնելու առաջարկին, ապա դա կարող է այլ երկրների պարագայում խնդրահարույց լինել: Դժվար է պատկերացնել Պոլսի հայոց եկեղեցիներում ՀՀ պետական օրհներգի կատարման կամ մեր Եռագույնի տեղադրման հնարավորությունը: Էլ ավելի աներեւակայելի է նման միջոցառումներն արտերկրի հայոց եկեղեցիներում՝ տվյալ երկրների պետական խորհրդանիշների ուղեկցությամբ իրականացնելը:
Պարզ է, որ ՀՀ եկեղեցիներում պետական օրհներգը հնչեցնելու դեպքում նույնը պիտի անեն նաեւ այլ երկրներում, որտեղ հայկական եկեղեցիներ կան՝ ԱՄՆ-ում կկատարվի Միացյալ նահանգների պետական օրհներգը, Ֆրանսիայում՝ իրենցը, Սիրիայում՝ իրենցը եւ այդպես շարունակ: ՀԱՍԵ-ն դրանով կդադարի լինել ազգային ինքնության գործոն, իսկ առաջին դաժանագույն հարվածը կհասցվի հայկական սփյուռքին, որը ժամանակի ընթացքում կարող է ուծացվել կամ փոխել դավանանքը: Այն, ինչ այսօր տեղի է ունենում Եկեղեցու շուրջ, կարծես թե, ազգի դավանափոխության փորձ է, որին Փաշինյանը ջանում է լծել նաեւ իր կողմն անցած հոգեւորականներին:
Պատահական չեն նրա պատմույթները, որոնց անդրադարձանք, ինչպես նաեւ այն թեզերը, թե կաթողիկոսին պետք է ընտրի ժողովուրդը, իսկ մինչ այդ կաթողիկոսի տեղապահը պետք է լինի ամուսնացյալ քահանա: Սա մոլագարության հասնող մտասեւեռում է:
Կարդացեք նաև
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «Հայացք Երեւանից» թերթի այս համարում
