Փաշինյանը եւ նրա գրպանում գտնվող եպիսկոպոսները երեկ մի տեքստ էին տարածել, որի հեղինակն, անշուշտ, վարչապետն է, եւ որի ամենացնցող դարձվածքն, իմ կարծիքով, հետեւյալն է՝ «դատապարտելով եւ անընդունելի համարելով Եկեղեցին քաղաքականության մեջ ներքաշելու… գործելակերպը»: Այսինքն՝ նրանք դատապարտում են այն, ինչով զբաղված են:
Քանի որ իրավական (ինչպես նաեւ ցանկացած այլ) գրագիտության մակարդակն այդ իշխանության մոտ, մեղմ ասած, պատշաճ մակարդակի վրա չէ, ցանկանում եմ հիշեցնել, որ այն հայտարարությունը, որը ստորագրում է եւ այն գործընթացը, որը ղեկավարում է ՀՀ վարչապետը, չի կարող քաղաքական չլինել: Վարչապետը, ի տարբերություն թագավորի, կայսրի կամ սուլթանի, իր իշխանությունը ստացել է ոչ թե Աստծո կամքով, այլ տվյալ պետության մեջ կազմակերպված ընտրությունների, այսինքն՝ զուտ քաղաքական գործընթացի արդյունքում: Մեր պարագայում վարչապետը ներկայացնում է խորհրդարանական ընտրություններում առավել ձայներ ստացած քաղաքական ուժը: Այդ ուժը նույնպես «աստվածային մանդատ» չունի եւ նույնիսկ չի ներկայացնում բազմամիլիոնանոց հայ ժողովուրդը, այլ ընդամենը ընտրությունների եկած քաղաքացիների մեծամասնությունը:
Վարչապետին ոչ թե Աստված, այլ Սահմանադրությունն է պետական իրավասություններ տվել: Այդ լծակները՝ մասնավորապես ոստիկանությունը, ԱԱԾ-ն, քննչական մարմինները, նախարարությունները եւ այլն, Փաշինյանն օգտագործում է իր քաղաքական նպատակների համար: Նույն նպատակներին են այսօր ծառայում այն պետական մարմինները, որոնք օրենքով վարչապետին ենթակա չեն, մասնավորապես ՏԻՄ-երը եւ դատարանները:
Այդ բոլոր լծակները Փաշինյանն օգտագործելու է՝ Հայ առաքելական եկեղեցու Հայրապետի պաշտոնում իր կամակատարին նշանակելու համար (ինչը, բնականաբար, խիստ հակասության մեջ է Սահմանադրության հետ): Եվ այսքանից հետո ասել, որ այս պրոցեսը քաղաքական չէ, առնվազն անգրագիտություն է:
Կարդացեք նաև
Ո՞ւմ դեմ է ուղղված այդ գործընթացը: Իհարկե, եկեղեցու դեմ՝ այն ցանցային կառույցի դեմ, որը միավորում է աշխարհի հայերի մեծ մասին: Եվ քաղաքական նպատակն այստեղ ակնհայտ է: Բայց քանդել այդ կառույցը չի կարող ոչ միայն Փաշինյանը, այլ շատ ավելի հզոր պետությունների ղեկավարները:
Միեւնույն ժամանակ, իմ կարծիքով, առաջին հերթին այս դավադրությունն ուղղված է պետության, սահմանադրական կարգի, ներքին կայունության դեմ: Եվ այս դեպքում նույնպես պարզ է, թե ինչի համար է դա արվում:
Արամ ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆ
Քիչ անց սկսվելու է “Կովիդ 2018”-ի և մյուս վարակակիրների եկեղեցապղծիչ արարողությունը։ Կարելի է ենթադրել, որ այդ միջոցառման հիմնական հոգևոր ֆոնը կապահովեն քաղաքացիական հագուստներով “հավատավոր” ոստիկանները, երգչախմբին կձայնակցեն “կախկանձող դատավորները”, իսկ արարողակարգային խախտումները վաղվանից սկսած կքննեն քննչական և հակակոռուպցիոն կոմիտեները։ ԱԱԾ-ն էլ հավանաբար կհետևի, որ պատարագի տեքստում հանկարծ Կաթողիկոսի անունը չհնչի։
Անկեղծ ասած՝ այս ամենի մեջ մեր մեղավորությունը նույնպես կա, քանի որ․
1․ 2018 թ-ին ժողովրդական ձևակերպմամբ ասած՝ «նախիրի մեջ գնացինք էշի ճակատը պաչեցինք»,
2․ այդպես էլ չենք հասկանում, որ նիկոլը շատ փոքր կալիբրի մարդ է՝ լուրջ բաներ անելու ընդունակություն չունի և աշխատում է ուշադրության կենտրոնում մնալ թեկուզ մանկապարտեզային մակարդակի հիմարություններ անելով, բայց դրանով նա ժողովրդին զբաղեցնում է անհրաժեշտ ԹԱՏԵՐԱԿԱՆ ՏԵՍԱՐԱՆ-ներով (hիշենք «Գլադիատոր» ֆիլմը) և մանր-մանր պարպում է նրանում կուտակված դժգոհության լիցերը՝ հերթով կատարով մեր թշնամիների առաջադրած ցանկությունները,
3․ մենք այդպես էլ չենք կենտրոնանում մեր հիմնական, բախտորոշ գործընթացի վրա և խիստ պահանջ չենք դնում մեր ընդդիմադիր կուսակցությունների ու քաղաքական գործիչների առջև՝ առաջիկա ընտրություններում (որին նախապատրաստվելու շատ ժամանակ չի մնացել) միավորվելու և հականիկոլական կոալիցիա ստեղծելու համար, որպեսզի կարողանանք ազատվել քպ-ական այս չարիքի իշխանությունից և կասեցնենք մեր պետականության գահավիժման ընթացքը։