Եվրոպայի խորհրդի խորհրդարանական վեհաժողովի (ԵԽԽՎ) կայքում տեղադրված տեղեկատվության համաձայն՝ մինչ ձմեռային նստաշրջանի մեկնարկը ԵԽԽՎ Բյուրոն հաստատել է Ռուսաստանի ժողովրդավարական ուժերի հետ երկխոսության հարթակի կազմը։ Հարթակը կարծիքների փոխանակման հնարավորություն կընձեռի ՌԴ-ից աքսորված Ռուսաստանի ժողովրդավարական ուժերի և Վեհաժողովի անդամների միջև՝ ընդհանուր մտահոգության հարցերի շուրջ։ Հարթակը կգլխավորի Թեոդորոս Ռուսոպուլոսը։
Հարթակի կազմում են Free Russia Foundation-ի հիմնադիր Նատալյա Առնոն, Free Russia Foundation-ի փոխնախագահ Վլադիմիր Կարա-Մուրզան, շախմատի աշխարհի նախկին չեմպիոն Գարրի Կասպարովը, քաղաքական գործիչ Դմիտրի Գուդկովը, Պետդումայի նախկին պատգամավոր Մարկ Ֆեյգինը և այլք, ինչպես նաև ԵԽԽՎ քաղաքական խմբերի ղեկավարները։
ԵԽԽՎ լիագումար նիստի ընթացքում իր՝ որպես ԵԽԽՎ նախագահի հրաժեշտի արարողության ժամանակ Թեոդորոս Ռուսոպուլոսը հայտարարեց․ «Առաջին անգամ այս Վեհաժողով մուտք գործեցի 1984 թվականի հունվարին։ Ես երիտասարդ լրագրող էի՝ 21 տարեկան, և ինձ տեղավորեցին՝ որպես լուռ լսող։ Դրանից հետո ես բազմիցս վերադարձա՝ կամ որպես լրագրող, կամ որպես նախարար, իսկ 2019 թվականից սկսած՝ որպես այս Վեհաժողովի անդամ։ Եվ 2024 թվականի հունվարին՝ Վեհաժողով իմ առաջին մուտքից ուղիղ 40 տարի անց, դուք ինձ ընտրեցիք ԵԽԽՎ նախագահ և վերընտրեցիք երկրորդ ժամկետով»։
Նշենք, որ Թեոդորոս Ռուսոպուլոսի անունը ընդգրկվել է այն գործիչների ցանկում, որոնց մուտքը Ադրբեջան արգելված է։
Կարդացեք նաև
Թեոդորոս Ռուսոպուլոսն ասաց, որ ԵԽԽՎ նախագահությունը չի համարել արարողակարգային դեր․ «Ես այն համարում էի քաղաքական մանդատ՝ գործելու և նախաձեռնություններ ձեռնարկելու համար։ Ագրեսիայի՝ պատերազմի սկսվելուց ի վեր մենք Ուկրաինային դրեցինք մեր բարոյական և քաղաքական պատասխանատվության կենտրոնում։ Եվ իմ նախագահության ընթացքում մենք շարունակեցինք։ Այս որոշումներից շատերը, որոնք մենք միասին կայացրինք, սկզբում քննադատության արժանացան, երբեմն նույնիսկ՝ հեգնանքով։ Լռությունն ավելի հեշտ կլիներ, և դա սխալ կլիներ։
Սակայն այսօր ժողովրդավարության համար ամենամեծ սպառնալիքը ոչ միայն ճնշումն է, այլև լռությունը։ Ահա թե ինչու այս խորհրդարանական վեհաժողովը չէր կարող և չլռեց։ Մենք միշտ չէ, որ համաձայն ենք միմյանց հետ, և միշտ չէ, որ համաձայն ենք մեր կառավարությունների հետ։ Խորհրդարանական վեհաժողովը կառավարությունների արձագանքի պալատ չէ, այն Եվրոպայի քաղաքական խիղճն է։ Եվրոպայի խորհրդի խորհրդարանական վեհաժողովը չի կառավարում, այլ չափում է Եվրոպայի բարոյական ջերմաստիճանը։ Ահա թե ինչու մենք ապացուցեցինք մեր կարևորությունը ոչ թե հռչակագրերով, այլ գործողություններով՝ Ուկրաինայից այն կողմ և ամենուր, որտեղ մարդկային արժանապատվությունը վտանգված էր։
Մենք կանգնել ենք լրագրողների կողքին, ովքեր վտանգում էին իրենց ազատությունը, իսկ երբեմն՝ կյանքը՝ ճշմարտությունն ասելու համար։ «Մարդու իրավունքները՝ շարժման մեջ» մրցանակի միջոցով մենք նոր ուղիներ բացեցինք մշակույթի և մարդու իրավունքների միջև՝ հիշեցնելով մեզ, որ իրավունքները պետք է ապրել և զգալ, և ոչ թե միայն կարդալ կոնվենցիաներում։ Մենք շարունակեցինք երկխոսությունը ամենաբևեռացված միջավայրերում, այդ թվում՝ Պաղեստինի և Իսրայելի հետ։ Բալկաններում մենք պաշտպանեցինք ժողովրդավարությունը, հաշտեցումը և եվրոպական ուղին։
Մենք ձայն տվեցինք աքսորված ռուս և բելառուս դեմոկրատներին մեր Վեհաժողովում։ Մենք վճռականորեն գործեցինք Ռումինիայի և Մոլդովայի ընտրություններին օտարերկրյա միջամտության դեմ՝ Վենետիկի հանձնաժողովի տեղին առաջնորդությամբ։ Մենք ամրապնդեցինք ժողովրդավարական դիմադրողականությունը և թափանցիկությունը՝ առաջատար դիրք գրավելով արհեստական բանականության ոլորտում՝ ընդունելով առաջին կոնվենցիան՝ ժողովրդավարության վրա դրա ազդեցությունը կանխելու համար։ Մենք առաջ մղեցինք արհեստական բանականության պատասխանատու օգտագործումը Լոնդոնում կայացած բարձր մակարդակի խորհրդարանական համաժողովի միջոցով։
Միևնույն ժամանակ մենք ինտեգրեցինք արհեստական բանականության գործիքներ Վեհաժողովի կայքում՝ ժողովրդի համար թափանցիկության վերաբերյալ մեր աշխատանքը խթանելու համար։ Մենք ապահովեցինք Վեհաժողովի ինստիտուցիոնալ դերը Եվրոպայի նոր ժողովրդավարական պակտի առաջխաղացման գործում՝ նվիրված կոմիտեի և հստակ մանդատի միջոցով։ Մենք նաև ամրապնդեցինք Խորհրդարանական վեհաժողովի տեսանելիությունը ոչ թե նրա կերպարի, այլ ազդեցության համար։
Մեր հաղորդակցության բաժնի տվյալների համաձայն՝ միջազգային լրատվամիջոցներում ԵԽԽՎ տեսանելիությունը նախագահի պաշտոնում իմ առաջին ժամկետում աճել է 65%-ով, իսկ երկրորդ ժամկետում՝ 195%-ով։ Սա հրապարակայնության մարտավարության արդյունք չէր, այլ ձեր կողմից կայացված որոշումների քաղաքական բովանդակության։ Տեսանելիությունը դարձավ գործիք՝ մեր արժեքները տեսանելի, լսելի և հասկանալի դարձնելու համար։ Մենք խոսեցինք հզոր խորհրդանիշների միջոցով՝ Եվրոպայի խորհրդի 75-ամյակի առթիվ օլիմպիական կրակը բերելով դահլիճ՝ որպես խաղաղության և հաշտեցման ուղերձ։
Իմ նախագահության ընթացքում ես ելույթներ եմ ունեցել խորհրդարաններում, պետությունների և կառավարությունների ղեկավարների առջև և հիմնականում համալսարաններում ու դպրոցներում։ Մենք պետք է կրկին ու կրկին բացատրենք ժողովրդավարության կարևորությունը երիտասարդ սերունդներին։ Ժողովրդավարությունն այլ արժեքների շարքում հավասարության մասին է»։
Տաթև ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆ
