Արգենտինահայ փաստաբան Լուսիանա Մինասյանի գրառումը X-ի իր միկրոբլոգում
Խորապես մտահոգված եմ Ադրբեջանում պահվող հայ գերիների՝ այդ թվում Ռուբեն Վարդանյանի, վիճակով։
Մարտի 13-ին, ընտանիքի հետ հեռախոսազրույցի ընթացքում, Ռուբեն Վարդանյանը փորձել է հրապարակայնորեն դիմել Ադրբեջանի մարդու իրավունքների պաշտպան Սաբինա Ալիևային՝ այն բանից հետո, երբ տասը օր շարունակ անհաջող փորձեր էր կատարել նրա հետ կապ հաստատելու՝ իր փաստաբանի միջոցով, գրավոր դիմումներով և հեռախոսազանգերով։ Զանգը հարկադրաբար ընդհատվել է, մինչ նա կհասցներ ավարտել իր դիմումը։
Այս քայլը եղել է վերջին միջոցը։ Դատավարությունների ավարտից ավելի քան մեկ ամիս անց՝ ոչ Ռուբենը, և որքան մեզ հայտնի է՝ ոչ էլ մյուս հայ գերիները, չեն ստացել իրենց դատավճիռների պաշտոնական տեքստերը՝ ոչ ռուսերեն, ոչ հայերեն, ոչ էլ ադրբեջաներեն։ Նրանք մինչ այժմ չգիտեն, թե ինչ մեղադրանքներով են դատապարտվել, ինչպես նաև երբ և ուր են տեղափոխվելու։
Կարդացեք նաև
Ես մտահոգված եմ ստեղծված իրավիճակով։ Նրա վիճակի և մյուս հայ գերիների վիճակի վերաբերյալ վստահելի տեղեկատվության բացակայությունը, ինչպես նաև Ադրբեջանում անկախ մարդու իրավունքների մեխանիզմների թուլացումը՝ ներառյալ Կարմիր խաչի միջազգային կոմիտեի հեռացումը, գերիներին թողնում են առանց որևէ արդյունավետ ինստիտուցիոնալ պաշտպանության։
Ընտանիքները անորոշության մեջ են և ծանր հոգեբանական վիճակում՝ հենվելով միայն հազվադեպ և կարճատև հեռախոսազանգերի վրա՝ որպես իրենց հարազատների հետ վերջին փխրուն կապ։ Կա մտավախություն, որ նույնիսկ այս նվազագույն կապն էլ շուտով կարող է ամբողջությամբ դադարեցվել։
Թափանցիկությունը, տեղեկատվության հասանելիությունը և հիմնարար մարդասիրական երաշխիքները պետք է ապահովվեն։ Այս գերիների իրավունքներն ու արժանապատվությունը չեն կարող մնալ լռության մատնվել։
2026 թվականի հունվարի 14-ին Հայաստան վերադարձած որոշ կալանավորված անձանց խոցելի վիճակը խորապես մտահոգիչ է։
Ադրբեջանը պետք է կատարի մարդասիրական այն դրույթները, որոնք ներառված են 2025 թվականի ընթացքում Դոնալդ Թրամփի ներկայացրած յուրաքանչյուր խաղաղության համաձայնագրի նախագծում՝ ինչպես դա երևում է Իսրայելում պատանդների փոխանակման գործարքի առաջին փուլում, ինչպես նաև Ուկրաինայի վերաբերյալ քննարկված, թեև չստորագրված, 20 կետից բաղկացած նախագծում, որը նախատեսում էր ռազմագերիների և քաղաքացիական անձանց փոխանակում, ինչպես նաև ուկրաինացի երեխաների վերադարձ (մոտ 20,000-ից 35,000 անչափահաս)։
