Մոտ մեկ ամիս առաջ հայտնի դարձավ մի զարհուրելի պատմություն. խորթ մայրը պարբերաբար բռնության էր ենթարկում մոտ մեկուկես տարեկան երեխային եւ նույնիսկ նրան սպանելու փորձ էր կատարել (օգտագործում եմ պաշտոնական ձեւակերպումը): Հիմա առաջարկում եմ այդ դեպքին մոտենալ լրագրողի կամ լրատվամիջոցի տեսանկյունից: Ի՞նչ պետք է անել հանուն «անաչառության»՝ փորձել հասկանա՞լ, թե ինչու է այդ կինն այդպես վարվել՝ գուցե ծանր մանկությո՞ւն է ունեցել, կամ կյանքի այլ դժբախտ հանգամանքնե՞ր: Իսկ կարո՞ղ է պատահել, թե այդ «հասկանալու» ընթացքում մեղմացվի, մշուշով ծածկվի ահասարսուռ իրականությունը: Այստեղ խնդիր կա՞ «այս կամ այն կողմն ընտրելու»:
Իսկ հիմա պատկերացրեք, որ այդ կինը հերիք չէ ազատազրկված չէ, դեռ ինքնագոհ տեսքով ամեն օր հայտնվում է մարդկանց մեջ, աջ ու ձախ սպառնում, հոխորտում է, լկտի եւ անպատկառ վարք է դրսեւորում: Գուցե դարձյա՞լ պետք է մտնել այդ վարքի հոգեբանական պատճառների մեջ, հետազոտել արմատները եւ ներկայացնել նախապատմությունը: Չի բացառվում, որ այդ ամենը հետաքրքիր կլինի ընթերցողի համար: Բայց ես չեմ կարող ազատվել այն տպավորությունից, որ այդ բոլոր «հետաքննությունները» ստվերում են, հետին պլան են մղում սարսափելի իրողությունը:
Արցախում հայերն ապրել են առնվազն 5000 տարի՝ դրա մասին ինքը՝ Փաշինյանը, բազմիցս ասել է 2020 թվականից առաջ: Հիմա այնտեղ ոչ մի հայ չի ապրում: Մեզ առաջարկվում է «հետաքննել» այդ աղետի պատճառները: Եվ «հետաքննելուց» հետո գալ եզրակացության, որ դա աղետ չէր, դա մեծ հաջողություն էր, Հայաստանի ինքնիշխանության փայլուն հաղթանակ: Եվ, հետեւաբար, նա, ով այդ ամբողջ գործընթացի թիվ մեկ մեղավորն է, նա ոչ թե աղետի պատճառ է, այլ՝ Հայաստանի ինքնիշխանությունը փրկող հերոս: Նման, գրեթե անխուսափելի, «եզրահանգումների» է բերում չարիքի հանդեպ «անաչառ» վերաբերմունքը:
Եթե չկան քննարկման ոչ ենթակա, աքսիոմատիկ ճշմարտություններ, եթե ամեն ինչ հարաբերական է, ապա որեւէ գործունեության իմաստը, մեծ հաշվով, կորում է: Այդ թվում՝ լրագրության:
Կարդացեք նաև
Արամ ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆ
