«Հրապարակի» զրուցակիցը ՀՀ ԱԺ պատգամավոր, Այլընտրանքային նախագծեր խմբի անդամ Էլինար Վարդանյանն է։
– Ընտրություններին ընդառաջ, Փաշինյանը փորձեց հնարք կիրառել՝ Մոսկվա՝ Պուտինի հետ բանակցություններին մեկնելուց առաջ հայտարարելով, թե Ռուսաստանը մեր բարեկամն է։ Իսկ այնտեղ եղավ այն, ինչ եղավ։ ՌԴ նախագահը հստակ սահմանեց Կրեմլի «կարմիր գծերը», ի թիվս այլնի, հասկացրեց, որ ՀՀ գործող իշխանախումբը պարտավոր է նախընտրական գործընթացներում ապահովել ռուսամետ քաղաքական ուժերի անխոչընդոտ մասնակցությունը։ Ակնհայտ է՝ խոսքը Սամվել Կարապետյանի եւ Ռոբերտ Քոչարյանի մասին։
– Մոսկվա այցից կարող ենք մի շարք արձանագրումներ անել՝ նախ Մոսկվան ակնկալում է կոնկրետ ընտրություն՝ կա՛մ ԵԱՏՄ, կա՛մ ԵՄ, եւ այդ ընտրությունը նաեւ էներգետիկ արժեք է ունենալու: Արձանագրվեց, որ Հայաստանում այսօր կան մարդիկ, որ քաղաքական հայացքների համար գտնվում են բանտում, ինչպես նաեւ՝ Արցախի հարցով փաստացի նշվեց, որ այն շարունակում է մնալ զգայուն հարց։ Ակնարկ արվեց նաեւ ընտրություններին քաղաքական ուժերի անխոչընդոտ մասնակցության մասին։ Բոլորը շատ լավ հասկանում են, որ խոսքը մոլդովական սցենարի բացառման մասին է, ինչին անթաքույց ձգտում է այս իշխանությունը։ Բայց եկեք ֆիքսենք մի կարեւոր հանգամանք՝ հունիսի 7-ի ընտրությունները բացառապես ներհայաստանյան ընտրություններ են։ Հայաստանի ճակատագիրը չի որոշում ո´չ Մոսկվան եւ ո´չ էլ Բրյուսելը։ Վերեւներում (ինչպես ընդունված է ասել), այլ երկրներում չեն որոշելու մեր երկրի ապագան, դա մեր ընտրությունն է։
– Երեւանից, ինչպես միշտ, «առաջին ջութակի» դերն իր վրա վերցրեց ԱԺ նախագահ Ալեն Սիմոնյանը։ Նա հայտարարեց, թե ՌԴ նախագահի «դաբրոն» այլեւս չի անցնում Հայաստանում։ Սպառնաց նաեւ ՀԱՊԿ-ից եւ ԵԱՏՄ-ից դուրս գալով։ Քաղաքական ու իշխանական այս մանկամտությունն ու անլրջությունը ե՞րբ են ավարտվելու։ Չէ՞ որ Կրեմլի վերջին ուղերձները շատ ավելի խորն են ու լուրջ։
Կարդացեք նաև
– Անլրջությունն այս իշխանության այցեքարտն է։ Հետեւաբար, մեկնաբանել իրենց հայտարարությունները՝ անշնորհակալ գործ է։ Հատկապես որ մի քանի օր առաջվա «բարեկամից» այլեւս «դաբրոյի» կարիք չունեն։ Ավելին, նրանք մեկ քայլ էլ առաջ գնացին եւ անկեղծություն ունեցան ու հայտարարեցին, որ Հայաստանի խաղաղության երաշխավորն Ադրբեջանն է։ Հասկանում եք, նրանց պատկերացումներում խաղաղության երաշխավորն այլեւս մենք չենք, մեր բանակը չէ, այլ Ադրբեջանն է։ Ինչ վերաբերում է Կրեմլի ուղերձներին, ապա առանց դիվանագիտական նրբությունների, մեր իշխանություններին փաստացի դրեցին ընտրության առաջ՝ Եվրոպա՞, թե՞ Եվրասիական միություն՝ իր բոլոր տնտեսական հետեւանքներով։ Անդրադառնալով Հայաստանի տնտեսական կապերին, անվտանգության խնդիրներին, հիշատակելով Լեռնային Ղարաբաղը, խոսելով Եվրամիության հետ հարաբերություններից, Հայաստանին փոխանցվեց հստակ ուղերձ այն մասին, թե Հայաստանն ինչ է ունեցել, ինչ է կորցրել եւ ինչ կարող է կորցնել։ Սա հասկանալու համար մեր իշխանությունների լրջությունը կամ, եթե կուզեք՝ անլրջությունը բավարար չէ։
Արա ԱԼՈՅԱՆ
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «Հրապարակ» օրաթերթի այսօրվա համարում:
