Ճանաչողական պատերազմի հիմնական թիրախները քաղաքական, հասարակական, մշակութային և գիտական էլիտաներն են, ինչպես նաև հենց հասարակության համոզմունքները։ Այսինքն՝ բոլոր նրանք, ովքեր ձևավորում են երկրի նկատմամբ դրական վերաբերմունք, ազգային ինքնագիտակցություն և պետական պատասխանատվություն։
Ճանաչողական պատերազմում թշնամին թիրախավորված հասարակությունից առաջին հերթին վերցնում է հայրենասիրությունն ու պատասխանատվության զգացողությունը։ Նա փոխում է մարդու ընկալումը սեփական երկրի, ժողովրդի, մշակույթի և պատմության նկատմամբ՝ աստիճանաբար վերածելով նրան սեփական խաղալիքի։
Հայաստանի հասարակությունը 2020 թվականից ապրում է պատերազմի և դրա հետևանքների ծանրության տակ, միաժամանակ շարունակելով քայքայել ինքն իրեն՝ ներսից։ Պատճառը միայն պատերազմը չէ, այլև այն, որ հասարակական, քաղաքական և տեղեկատվական դաշտի զգալի հատվածը կառավարվում է թշնամական ազդեցությունների և դավաճանական մեխանիզմների միջոցով։
Ճանաչողական պատերազմի գլխավոր նպատակը մարդու ընկալումը փոխելն է՝ շրջապատի, պետության, ազգային արժեքների և նույնիսկ սեփական ինքնության նկատմամբ։ Իսկ դրանից հետո հասարակությանը պատրաստել կոնկրետ գործողությունների՝ հաճախ իր իսկ շահերի դեմ։
Կարդացեք նաև
Հայաստանի հասարակությանն ամեն օր մատուցվում են կառավարության, ՔՊ-ի, տարբեր քաղաքական ուժերի, ինչպես նաև որոշ անհատ քաղաքագետների ու վերլուծաբանների կողմից տարածվող հակասական մտքեր և մոտեցումներ։ Սոցիալական ցանցերի և լրատվամիջոցների միջոցով, տարբեր հոգեբանական տեխնիկաներ կիրառելով, փորձ է արվում հայությանը հիասթափեցնել սեփական արժեքներից, մշակույթից և պատմությունից՝ ներշնչելով, թե հայը անկարող է, թույլ և ապագա չունի։
Ճանաչողական պատերազմում հոգեբանական ազդեցությունը բազմաշերտ է և իրականացվում է տարբեր մեթոդներով. անգամ հայրենասիրության անվան տակ կարող է տարվել այնպիսի քարոզչություն, որը վերջնական արդյունքում հասարակության մի մասին կհիասթափեցնի ամեն ինչից։
Ենթադրենք՝ ինչ-որ անհատ ներկայանում է որպես Արցախի, Սյունիքի կամ Գյումրու իրավունքների պաշտպան, բայց իր վարքով, խոսույթով և գործողություններով այնպես է զարգացնում իրավիճակը, որպեսզի Հայաստանի մյուս շրջանների բնակիչների մեջ ձևավորվի հիասթափություն այդ շրջանների բնակչության, նրանց խնդիրների կամ ընդհանրապես ազգային համախմբման գաղափարի նկատմամբ։ Սա նույնպես ճանաչողական պատերազմի մեխանիզմ է։
Հարկ է հասկանալ, որ ճանաչողական պատերազմը իրականացվում է բազմաթիվ ձևերով և տարբեր մակարդակներում։ Դրա մեթոդներից մի քանիսը միաժամանակ թիրախավորում են հասարակության բոլոր շերտերին՝ սկսած ակտիվ ու ներգրավված քաղաքացիներից մինչև քաղաքական և հասարակական գործընթացների նկատմամբ անտարբեր մարդկանց։
Այս պատերազմի նպատակը միայն տեղեկատվություն տարածելը չէ։ Նպատակը հասարակության հոգեբանական վերաձևավորումն է, ազգային դիմադրողականության թուլացումը և մարդկանց սեփական պետությունից, պատմությունից ու ինքնությունից օտարելը։
Երբ հասարակությանը ստիպում են կասկածել սեփական արժեքներին, երբ նրա մեջ սերմանում են անվստահություն, պառակտում և հոգեբանական պարտվածություն, այդ հասարակությունը դառնում է առավել հեշտ կառավարելի և խոցելի։
Ուստի ճանաչողական պատերազմը միայն տեղեկատվական պայքար չէ։ Սա պայքար է հիշողության, ինքնության, արժեհամակարգի և ապագայի համար։
Վազգեն ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Հայաստանի ժողովրդական շարժում հայրենասիրական ՀԿ-ի համակարգող
