
«Նրանք, ովքեր գալիս են այստեղ, ուզում են հետ գնալ, – ասում է դպրոցի ուսուցիչ Նոռա Փիլիպոսյանը, որը ամռանն է Հալեպից եկել, – հայերենը մեր լեզուն է, բայց մեր մշակույթը սիրիականն է: Ծանր է այստեղ գալը»:
250 աշակերտ ունեցող«Կիլիկյան» դպրոցը ցույց է տալիս սիրիահայերի երկակի զգացումները` շատերը ուզում են վերադառնալ իրենց տները, նույնիսկ, եթե նրանց ներկայությունը իրենց պատմական հայրենիքում ողջունելի է. գրում է թերթը:
«Հայաստանը միշտ ասում էր` արի տուն: Նրանք միշտ մեզ խնդրում էին, որ հետ գանք, – ասել է մի տղամարդ, որը ներկայացել է Հարութ անունով և որը հաճախում է Երևանում բացված սիրիահայերի ակումբը , – անկեղծ եմ ասում, ես սիրում եմ Հայաստանը, բայց ես չէի լքի Սիրիան: Ես աղոթում եմ, որ հետ վերադառնամ»:
Կարդացեք նաև
7-րդ դասարանցիներին հարցրել էին, թե ով է կարոտում Սիրիան, նրանք բոլորը պատասխանել էին. «Մենք»:
«Հալեպում, երբ տեսնում էի Հայաստանի դրոշը, ուզում էի գնալ այնտեղ, – ասել է 11-ամյա Վանան, – այստեղ, երբ տեսնում եմ Սիրիայի դրոշը, ես ուղղակի ուզում եմ տուն գնալ»:
Պատրաստեց Հովհաննես ԻՇԽԱՆՅԱՆԸ


















































