Երբ որեւէ երկրի ղեկավար ելույթ է ունենում Եվրոպական խորհրդարանում, նա, որքան գիտեմ, սովորաբար անդրադառնում է միջազգային քաղաքականությանը եւ իր երկրի դիրքորոշմանը այդ քաղաքականության այս կամ այն հարցում: Բայց, հաշվի առնելով ԵՄ-ի եւ Փաշինյանի, այսպես ասենք, յուրահատուկ հարաբերությունները, Հայաստանի վարչապետն անդրադարձել է մեր երկրի ներքաղաքական կյանքին, բողոքել է հոգեւորականներից եւ ընդդիմությունից, զուգահեռաբար արդարացնելով իր կողմից նախաձեռնած քաղաքական ռեպրեսիաները:
Փաշինյանը, մասնավորապես, ասել է հետեւյալը: «Իրականությունն այն է, որ որոշ հոգևորականներ, որոնք ցինիկ կերպով խախտել են հոգևոր բարեվարքության բոլոր կանոնները, ՀՀ-ում ստանձնել են պատերազմի կուսակցության առաջնորդությունը՝ իրենց շուրջ հավաքելով ՀՀ նախկին ղեկավարներին, նրանց հետ կապված որոշ ուժերի, որոշ ռուսաստանաբնակ և բելառուսամետ օլիգարխների, և փորձում են ՀՀ անկախությունը զոհաբերել երրորդ երկրների շահերին։ Մենք նոր հակամարտություն ու նոր պատերազմ թույլ չենք տալու»։
Այսինքն՝ մեկ նախադասության մեջ հնչել է առնվազն 4 անհիմն պնդում.
1/ «հոգեւորականները ստանձնել են պատերազմի կուսակցության առաջնորդությունը»,
Կարդացեք նաև
2/ «իրենց շուրջը հավաքել են ՀՀ նախկին ղեկավարներին»,
3/ «ռուսաստանաբնակ» (Կարապետյան) եւ «բելառուսամետ» (Ծառուկյան) օլիգարխներն այդ նախկին ղեկավարների հետ կապ ունեն»,
4/ «նրանք փորձում են զոհաբերել ՀՀ անկախությունը»:
Այդ պնդումներին որեւէ ապացույց, բնականաբար, չի բերվում: Բայց, եթե այդ պնդումները նույնիսկ 100 տոկոսով ճիշտ լինեին, դա որեւէ ձեւով չէր արդարացնի դատարանի որոշումները՝ կարգալույծ քահանաների եւ եպիսկոպոսի վերաբերյալ, հոգեւորականների քրեական հետապնդումը, ինչպես նաեւ ԱԺ-ի եւ ՊՆ-ի որոշումները եկեղեցու եւ ոչ թե ինչ-որ «ռազմատենչ» եւ «հակաանկախական» հոգեւորականների դեմ:
Չեմ բացառում, որ հայաստանյան իրողություններին անտեղյակ եվրոպական շարքային պատգամավորները հավատում են Փաշինյանի պնդումներին եւ անկեղծորեն ծափահարում են դրանց: Իսկ ԵՄ ղեկավարներն, իհարկե, գիտեն, թե ինչ է կատարվում մեր երկրում: Բայց աշխարհաքաղաքական շահերը նրանց համար ավելի կարեւոր են:
Արամ ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆ
