Բիշքեկում մասնակցելով Շանհայի գործակցության կազմակերպության գագաթնաժողովին, Նիկոլ Փաշինյանը ներկայացրել է ինքնիշխանության ու անկախության իր բանաձեւը՝ որպես հավասարակշռված ու հավասարակշռման արտաքին քաղաքականության արգասիք։ Փաշինյանը դրանից բխեցրել է այն, որ ինքնիշխանության ու անկախության ապահովման համար անհրաժեշտ է կոնֆլիկտի բացակայությունը։ Այդպես նա «միջազգայնորեն» փաթեթավորել է այն, ինչ Հայաստանի ներքին ամբիոններում բազմիցս արտահայտել է ուղիղ տեքստով, թե՝ Արցախը զոհաբերել է հանուն Հայաստանի անկախության։
Մի կողմից ավելորդ է, մյուս կողմից՝ թերեւս միշտ անհրաժեշտ է ներկայացնել այդ արտահայտության եւ «խոստովանության» մանիպուլյատիվությունը։ Որովհետեւ, եթե Նիկոլ Փաշինյանը գիտակցաբար զոհաբերել է հանուն Հայաստանի անկախության, ապա պետք է շնորհակալություն հայտնի Ռուսաստանին՝ այդ զոհաբերմանը չխանգարելու եւ Հայաստանի անկախությանը օգնելու համար։ Չէ՞ որ, եթե Ռուսաստանը կատարեր, այսպես ասած, խաղաղապահ արդյունավետ առաքելություն, Փաշինյանը չէր կարողանալու զոհաբերել Արցախը հանուն Հայաստանի անկախության։
Մինչդեռ՝ թե ուղղակի, թե մերձիշխանական քարոզչական արբանյակներով Փաշինյանը տարածել ու տարածում է, որ Արցախը զոհաբերել է Ռուսաստանը։ Նրա ԱԽ քարտուղարը, որ արդեն նախկին է, ըստ էության անգամ բաց տեքստով էր հայտարարել այդ մասին։ Դա առավել քան ակնառու է դարձնում մանիպուլյացիան․ «աջ ձեռքով» հայտարարել, որ ամեն ինչ գիտակցաբար զոհաբերել է «թոկից» ազատվելու համար, իսկ «ձախ ձեռքով» հայտարարել, թե հանձնողը ռուսներն են։
Ընդ որում, թե մեկի, թե մյուսի մատուցումը Նիկոլ Փաշինյանը համեմում է ներքաղաքական վարքագծի խիստ անհավասարակշռությամբ՝ հռետորաբանության տոնի եւ որոշակի գործողությունների իմաստով։ Մինչդեռ, ցանկացած երկրի ինքնիշխանության հիմքը ներքին հավասարակշռվածությունն է, բոլոր իմաստներով։ Այդ հիմքի բացակայության պայմաններում արտաքին բալանսավորման մասին խոսելը նշանակում է զբաղվել մանիպուլյացիայով, ոչ թե քաղաքականությամբ։ Իսկ, երբ պետության ղեկին գտնվող ուժը զբաղվում է ոչ թե քաղաքականությամբ, այլ մանիպուլյացիայով, ապա քաղաքականությունն է զբաղվում այդ պետությամբ՝ դրանից բխող ծանր հետեւանքով։
Կարդացեք նաև
ՀԱԿՈԲ ԲԱԴԱԼՅԱՆ
