«Մենք շարունակելու ենք սատար կանգնել Արցախի ժողովրդի ինքնորոշման իրավունքի իրացմանն՝ առանց սահմանափակման և հարկադրանքի: Հակամարտության կարգավորման գործընթացում և հետկարգավորման փուլում արցախահայության անվտանգության ապահովումը գերակա պայման է եւ ենթակա չէ զիջման»: Կարծում եք, դա այսօրվա որեւէ ընդդիմադիր ուժի ծրագրից մի հատվա՞ծ է: Կամ ինչ-որ մի «պատերազմի հրձիգ» որոշել է սադրանքի՞ դիմել: Գուցե դա գրել է մի անգիտակից բլոգե՞ր, որը չի հասկանում, որ Ղարաբաղն Ադրբեջան է եւ որ «Արցախ» տեղանվան օգտագործումը կարող է մեխանիկորեն հանգեցնել մեր մայրաքաղաքը «Իրեւան» կոչելուն:
Ոչ, հարգելի ընթերցող, եթե դուք նման ենթադրություններ եք անում, ապա չարաչար սխալվում եք: Սա հատված է Հայաստանի իշխանությունների (մասնավորապես՝ Անվտանգության խորհրդի) մշակած ՀՀ անվտանգության հայեցակարգից, որը հրապարակվել է 2020 թվականի հուլիսին: Այդ փաստաթղթում կա Արցախին (հենց Արցախին, ոչ թե Ղարաբաղին) նվիրված 11 կետ:
Բացառված է, որ Փաշինյանն այդ տեքստին ծանոթ չլիներ եւ դրան հավանություն չտար, որովհետեւ ինքը բազմիցս նման տեքստեր է արտասանել: Բայց նա, հավանաբար, այն ժամանակ չգիտեր, նրան չէին զեկուցել, որ 1996 թվականից ի վեր Հայաստանի բոլոր իշխանությունները Ղարաբաղը ճանաչել են որպես Ադրբեջանի մաս: Որ «նախկինները» ամբողջ բանակը թալանել են, իսկ գեներալները սաղ զենքերը ծախել են եւ, այդպիսով, «Արցախի ժողովրդի ինքնորոշման իրավունքի իրացման» որեւէ հնար չկա:
Իրականում հետին թվով կարելի է պնդել (կամ, տվյալ դեպքում ճիշտ կլինի ասել՝ «փչել») ամեն ինչ: Եվ խնդիրը ոչ միայն սեփական ձախողումներն այդ անհեթեթություններով արդարացնելն է: Դա ողբերգության կեսն է: Իսկ մյուս կեսն այն է, որ այս իշխանությունը «փչում է» ոչ միայն անցյալի, այլեւ ապագայի մասին:
Կարդացեք նաև
Կարդացեք ընդամենը 6 տարի առաջ հրապարակած ՀՀ անվտանգության հայեցակարգը եւ գնահատեք, թե որքանով են իրականությանը համապատասխանում իշխանության խոստումները, որ թույլ չեն տա «ադրբեջանցիների վերադարձը» մեր տարածք կամ՝ որ «սահմանազատման միջոցով» կհեռացնեն ադրբեջանական զորքը Հայաստանի ինքնիշխան տարածքից:
Բացառված չէ, սակայն, որ ընտրողների որոշակի մասին այդ խնդիրները չեն հուզում: Առայժմ:
Արամ ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆ
Նկարը ստեղծված է արհեստական բանականության միջոցով
Հենց սովետը քանդվեց, նրա հակառակորդները իրենց զգացին մոնոպոլիստ ու այլասերվեցին: Մոնոպոլիան ահավոր այլասերում է՝ կայսրությունների քայքայման միակ պատճառը: Այսօրվա կապիտալիզմը վաղը կքանդվի հենց մոնոպոլիայի պատճառով, ֆինանսական համակարգը կքանդվի հենց մոնոպոլիայի պաճառով, բոլոր միջազգային կառույցները ստեղծվել ու գործում էին մրցակցության պայմաններում, իսկ երբ սովետը պրծավ հենց կուսակցական մոնոպոլիայի պատճառով, սովետով պայմանավորված բոլոր միջպետական միջազգային կառույցները փլուզվեցին: Այսօր հիվանդ աշխարհակարգը փլուզվում է: Մենք հայերով մյուս ժողովուրդների հետ միասին պետք է նոր աշխարհակարգ ստեղծենք, որտեղ բոլոր մոնոպոլիստական իրավունքները տրվում են կենտրոնացված համակարգերին, իսկ այդ կենտրոնացված համակարգերը ընտրովի են:
Մենք հայերով պետք է ընդունենք, որ մեր ուժն իսկապես միասնականության մեջ է: Սա նշանակում է, որ պետք է ընտրենք միաձայն: Եթե մենք խելոք փոքրամասնությունս համոզում ենք այսօրվա իշխանության կողմնակիցներին, որ ընտրեն ուրիշին, մալադեց խելոքներիս, բայց եթե չհամոզեցինք, միասնականության սկզբունքից ելնելով պետք է ընտրենք նրան, ում մեծամասնությունն է նախընտրում: Դրա համար բոլորն իրենց ձայնը ներկայացնում են բացահայտ ձեւով մինչ ընտրությունները: Գաղտնի ընտրություններով միաձայնություն չի կարող լինել: Հայկական ժողովրդավարությունը կփրկի եւ հայերիս եւ մարդկությանը: ՄԻԱՑՈ՛ՒՄ: