Մասնակցություն Վրաց Ուղղափառ Եկեղեցու Կաթողիկոս-Պատրիարք Իլիա 2-րդի հուղարկավորության արարողությանը
Տարվույս Մարտի 22-ին, Թբիլիսիում տեղի ունեցավ Վրաց Ուղղափառ Եկեղեցու Կաթողիկոս-Պատրիարք Իլիիա 2-ի հուղարկավորության արարողությունը, որը նախագահում էր Կոստանդնուպոլսի Տիեզերական Պատրիարք Նորին Սրբություն Բարդուղիմեոս I-ը՝ Վրաց Եկեղեցու պատրիարքական աթոռի տեղապահ, Սենակիի և Չխորոծկու միտրոպոլիտ Շիոյի (Մուջիրի) և Սուրբ Սինոդի անդամների հետ միասին: Ներկա էին քրիստոնեական եկեղեցիների պետեր, բարձրաստիճան եկեղեցականներ և այլ կրոնական ուղղությունների ներկայացուցիչներ: Հուղարկավորությանը ներկա էին վրաց պետության բարձրագույն այրեր՝ նախագահ Միխեիլ Կավելասվիլին գլխավորությամբ, ինչպես նաև տարբեր երկրներից ժամանած պետական պատվիրակություններ:
Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցուց հուղարկավորության արարողությանը ներկա էին Ռումինիայի հայոց թեմի առաջնորդ Գերշ. Տեր Տաթև եպս. Հակոբյանը և Վիրահայոց թեմի առաջնորդ Գերշ. Տեր Կիրակոս եպս.Դավթյանը: Որպես Գարեգին Բ Ամենայն հայոց կաթողիկոսի ներկայացուցիչ, Գերշ. Տաթև եպիսկոպոս Հակոբյանը Վրաց Ուղղափառ Եկեղեցու Պատրիարքարանին փոխանցեց Հայոց Հայրապետի ցավակցություններն ու աղոթքները եղբայրական եկեղեցու առաջնորդի մահվան կապակցությամբ՝ Բարձրյալից հանգստություն և խաղաղություն խնդրելով երջանկահիշատակ Պատրիարքի հոգու համար:
Հարգանքի և հրաժեշտի այս արարողությունների ֆոնին հատկանշական էր նաև, որ Վրաց Ուղղափառ Եկեղեցու Պատրիարքարանը, Ուղղափառ Եկեղեցիների կրոնապետերը և բարձրաստիճան շատ հոգևորականներ ցավով արձանագրեցին Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի բացակայության փաստը, որովհետև, բացի Հայ և Վրաց Եկեղեցիների պատմական դարավոր կապերից, երջանկահիշատակ Իլիա 2-րդ Պատրիարքը եղբայրական մտերիմ հարաբերություններ է ունեցել Գարեգին Բ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի, նրան նախորդած Երջանկահիշատակ Գարեգին Ա և Վազգեն Ա Հայրապետների հետ և բազմիցս այցելել է Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածին:
Կարդացեք նաև
Վրաց բարձրաստիճան հոգևորականների, արարողությանը ներկա այլ եկեղեցիների պետերի ու պատվիրակների համար անտրամաբանական էին հնչում այն պատճառները, որոնք խոչընդոտ են դարձել այդ կարևոր արարողություններին Հայոց Հայրապետի մասնակցության համար:
Հայոց Եկեղեցու պատվիրակների հետ շփումների ժամանակ նրանք արտահայտեցին իրենց մտահոգությունը մի քանի հարցերի առնչությամբ՝
- Չէ ո՞ր մարդու մահվան ժամանակ՝ առավել ևս բարեկամ ժողովրդի Հայրապետին վերջին հրաժեշտ տալու համար, պետք էր ավելի խոհեմ և հավասարակշռված պետական մոտեցում: Մի՞թե պետությունը կարող է այս աստիճան անպատշաճ կերպով միջամտել որևէ եկեղեցու ներքին գործերին և արդյո՞ք սա չի կարող նախադեպ դառնալ այլ պետությունների համար:
- Արդյո՞ք սա ուղղակի միջամտություն չէ Հայոց Եկեղեցու ներքին գործերին հենց այն իշխանության կողմից, ով մեղադրում է Հայոց Եկեղեցուն քաղաքականությամբ զբաղվելու՝ այսինք իր պետական գործերին միջամտելու մեջ:
- Արդյո՞ք սա նոր համալիր ու համակարգված շարժում չէ քրիստոնեական եկեղեցիների դեմ, որի փորձարկումը սկսել են Հայոց Եկեղեցուց:
- Արդյո՞ք քրիստոնեա Եվրոպան վերադառնում է «Նեո-կոմունիստական» մի շրջան:
- Հայոց Եկեղեցու Հայրապետի հանդեպ այսպիսի գործողությունները դուռ են բացում Եկեղեցու Աստիճանակարգության(Հիերարխիա) արժեզրկման, հետագայում նաև փլուզման համար:
Այս բոլոր մտահոգություններին զուգահեռ՝ նրանք հույս հայտնեցին, որ Աստծո օգնությամբ Հայոց Եկեղեցին կկարողանա հաղթահարել այս փորձությունը և կշարունակի իր բազմադարյա նվիրյալ ծառայությունը հայ ժողովրդին և հայոց պետականությանը:
Ռումանիոյ հայոց թեմի մամլո դիվան
