
Կինոգետ Սուրեն Հասմիկյանը ինքնին սերիալին դեմ չէ: Պատահում է այնպես, որ ինքն էլ է դիտում, բայց ուղղակի:
Կինոյի էությունը կյանքի հավերժացումն է: Կյանքը ունի սկիզբ և ավարտ, ինչը կինոգետը չի տեսնում հայկական սերիալներում: Այն կարող է ունենալ 300 սերիա, բայց չունենա ավարտ: «Սերիալը պետք է ճիշտ օգտագործել: Ինձ պետք չի մտնել գողի տուն»,- ասում է նա: Մերօրյա նմանատիպ ֆլմերում կրիմինալ տարրը մեծ տեղ է գրավում: Պարոն Հասմիկյանն էլ հարցնում է. «Իսկ ի՞նչ է, նորմալ մարդը չի՞ կարող սերիալի հերոս լինել»:
Սերիալը իրականության վերարտադրումն է: Մենք էլ լսած կլինենք այս արատահայտությունը` «Հեռուստասերիալով ցուցադրվում է Հայաստանում կատարվողը»: Կինոգետն էլ ասում է, եթե կրիմինալը կամ գողն է մեր իրականությունը, ապա նրանք իրակնություն չեն: Դրանցում պետք է լինի լոգիկա: Իսկ մեր սերիալներում 2 հոգի հանդիպում են իրար ու մի քանի սերիա երկխոսում: Այդպիսի վատ որակի համար մեղավոր են պրոդյուսերները, իսկ դերասաններին պետք չէ մեղադրել, քանի-որ նրանք իրենց գործն են կատարում:
Պրոֆեսոր, կինոգետ Հելբերդ Գասպարյանն էլ համոզված է, որ կարճ ժամանակում հեռուստասերիալ չի կարող ստեղծվել: Ներկայացնելով մեր հեռուստասերիալների ստեղծման սկզբունքը` ասում է. «Այսօր դրանց սցենարիստները չեն մտածում վաղվա սերիայի մասին: Գրում են օրվա համար»:
Արամ Արարատյան


















































