«Ապառաժ». Դավիթ Իշխանյանի և այլ հայ քաղաքական գործիչների շարունակվող կալանքը Բաքվում պարզապես տարածաշրջանային խնդիր չէ, այլ վտանգավոր միտում։ Սա պատանդառություն է՝ պետական մակարդակով, որտեղ կալանավորված պաշտոնյաները օգտագործվում են որպես քաղաքական լծակ։
Նրանց կալանքը չի բխում իրավական գործընթացից, այլ արտացոլում է Ադրբեջանի ավտորիտար համակարգը, որտեղ կեղծ դատավարությունները վերածվել են քաղաքական հետապնդման և ճնշման գործիքի։
Սա առավել ակնհայտ է Երևանում թուլացած պետական կառավարման պայմաններում, ինչը Ադրբեջանին հնարավորություն է տալիս անտեսել միջազգային նորմերը և շարունակել ագրեսիան՝ էթնիկ զտումից հետո։ Սա արդարության մասին չէ, այլ ուժի և քաղաքական հաշվարկի։
Միջազգային հանրության համար սա որոշիչ պահ է։ Երբ ընտրված պաշտոնյաներն ու հասարակական առաջնորդները դատվում են նման պայմաններում, լռությունը դառնում է ուղերձ։ Այն նշանակում է, որ ճնշումը գործում է, և թուլացնում է մարդու իրավունքների համաշխարհային սկզբունքների վստահելիությունը։
Կարդացեք նաև
Սակայն ինձ համար սա նաև խորապես անձնական է։
Դավիթը պարզապես «կալանավորված» չէ։ Նա այն մարդն է, որի հանգիստ համոզմունքները մեզ սովորեցնում են ծառայության, պատասխանատվության և ազգային արժանապատվության մասին։ Հաճախ եմ հիշում մեր վերջին զրույցը։ Նրա ձայնում չկար դառնություն՝ միայն արժանապատվություն և հաստատակամություն։ Այդ արժանապատվությունն այսօր պահանջում է գործողություն։
Դավիթ Իշխանյանը և մյուս հայ քաղաքական բանտարկյալները պետք է ազատ արձակվեն՝ անհապաղ և անվերապահորեն։ Երբ համաշխարհային առաջնորդները խոսում են միջազգային կարգի ճեղքման մասին, Բաքվում հայ առաջնորդների կալանքը դառնում է փորձություն՝ արդյոք այդ կարգը դեռ գոյություն ունի։
Սակայն պայքարը չի կարող մնալ միայն կառույցների վրա։
Այս մարդիկ մեր եղբայրներն են, և աշխարհասփյուռ հայությունը պարտավոր է նրանց անունները պահել մեր հավաքական հիշողության մեջ։
Եթե Դավիթը մեզ ինչ-որ բան է սովորեցրել, ապա դա այն է, որ հայկական պետականության կենսունակությունը մեր բոլորի պատասխանատվությունն է։ Նա ընտրեց ծառայությունը՝ հարմարավետության փոխարեն, սկզբունքը՝ շահի փոխարեն, խիզախությունը՝ լռության փոխարեն։
Մենք նրանց պարտք ենք ոչ միայն կարեկցանք և աղոթք, այլ նաև ձայն և զգոնություն։
Խոսենք նրանց մասին մեր հավաքներում։ Հիշենք նրանց մեր տներում։ Դառնանք նրանց ձայնը՝ յուրաքանչյուր զրույցում, յուրաքանչյուր պաշտոնյայի հետ։ Թույլ չտանք, որ նրանք վերածվեն մոռացված էջերի կամ քաղաքական գործարքի առարկայի։
Ինչ վերաբերում է Դավիթին՝ հետևենք նրա օրինակին։
Ընտրենք պատասխանատվությունն ու ծառայությունը՝ լռության փոխարեն։
Մինչ Դավիթ Իշխանյանը և բոլոր հայ քաղաքական բանտարկյալները չեն վերադարձել իրենց ընտանիքներ, մեր աշխատանքը ավարտված չէ։
Սարիգ Արմենյան
Նյութն ամբողջությամբ՝ սկզբնաղբյուր կայքում:
