Շատ վաղուց որոշել էի «Ֆեյսբուքում» օրուգիշեր չլուսացնել ու բանավեճերում չներգրավվել, քանի որ ավելի վաղ ունեցածս փորձից վստահ էի՝ ինչ որ պահի կցանկանամ ինչ որ մեկին ջնջել, ինչ որ մտերիմ ընկերոջ գրածները կարդալուց հետո՝ նրան անգամ բարեւելու ցանկություն չի մնա:
Այսօր խախտեցի սահմանածս կանոնը ու հետեւեցի, թե ֆեյսբուքահայությունն ինչպես է արձագանքում Մաշտոցի պուրակում կրպակներն ապամոնտաժելու վերաբերյալ Սերժ Սարգսյանի հրահանգին:
Ինչպես ասում են՝ ձեռքս կոտրվեր, չխախտեի… Այսքան ծաղր, որ կարդացի Մաշտոցի պուրակում ձյան տակ նստացույց արած, սառույցի վրա պառկած, ծեծ կերած, բայց հետեւողականորեն պայքարած բնապահպանների հասցեին, ինչ է թե՝ նրանց պայքարը հանգուցալուծվեց «ՀՀ նախագահի բարձր հովանու ներքո»: Ընդ որում՝ առանձնակի դաժանությամբ ծաղրում են այն քաղաքական ուժի համակիրները, որոնց ներկայացուցիչները ոչ շատ վաղուց բանտերից ազատվեցին էլի նրանց հետեւողական ու անզիջում պայքարից հետո, բայց նույն ՀՀ նախագահի հրամանագրով:
Եվ ինչպես այն ժամանակ ինձ համար գրեթե միեւնույն էր, թե կատարված ապօրինությունն ինչպես է շտկվելու եւ առավել կարեւոր էր, որ քաղաքական բանտարկյալները օր առաջ հայտնվեն ազատության մեջ, այնպես էլ հիմա ինձ համար ամենակարեւորը սա է՝ Մաշտոցի պուրակն առավել չի ձեւախեղվելու: Ու վստահ եմ՝ չլիներ բնապահպանների պայքարը, որեւէ մեկի մտքով էլ էր չէր անցնի կայացված որոշումը փոխելու:
Ու անկեղծորեն կիսում եմ այս երեխաների ուրախությունը: Սա իրենց հաղթանակն է:
