Երբեմն ինձ մոտ տպավորություն է ստեղծվում, որ քաղաքական գործիչները եւ լրատվամիջոցները, առանց իրար հետ պայմանավորվելու, մի գործ են հնարում, որպեսզի հա՛մ իրենք զբաղվեն, հա՛մ էլ հասարակությունը: Եթե դուք այսօր դուրս գաք փողոց եւ հարցնեք, թե որ կարգով Հայաստանում պիտի խորհրդարանական ընտրություններ անցկացվեն՝ 100 տոկոսանոց համամասնական, թե խառը, վստահ եմ, որ մեր քաղաքացիների մեծ մասը (եթե անկեղծ լինեն) խիստ կզարմանան եւ կասեն՝ «այս ինչի՞ հետեւից ես ընկել», եւ հետո կանցնեն շատ ավելի առօրեական խնդիրների. օրինակ՝ ցույց կտան բենզալցման կայանների վահանակները, որտեղից պարզորոշ երեւում է, որ բենզինի լիտրը 10-20 դրամով թանկացել է:
Բայց, այսպես կոչված, «քաղաքական շրջանակներում» եւ ԶԼՄ-ներում բենզինի մասին չեն խոսում՝ չափից դուրս «ցածր» թեմա է, իսկ ահա «մեծամասնական-համամասնականը»՝ խնդրեմ, կարող են առավոտվանից մինչեւ գիշեր բանավիճել: Ընդ որում, քննարկվում է ոչ միայն այս կամ այն ընտրակարգերի նպատակահարմարության խնդիրը, այլեւ այն, թե ինչու է ԲՀԿ-ն կողմ այդ հարցում լսումներ անցկացնելուն: Թե այդ լսումներն ինչ ճակատագրական նշանակություն կունենան Հայաստանի ապագայի համար՝ դժվար է ասել. հարյուրավոր լսումներ են անցկացվել, որոնք ոչ մի բանի չեն հանգեցրել: Ի՞նչ իմաստ ունի այդ սովորական խնդրի շուրջ «շեքսպիրյան կրքեր» ծավալել:
