Մարզպետների պարգևավճարների, ավելի շուտ՝ ինքնապարգևատրումների թեման բավականին աղմկոտ ստացվեց, և հանրային հարթակներում քննարկումները շարունակվում են ամենատարբեր երանգներով: Այստեղ իրավիճակն իսկապես հակասական է: Չկա գողություն՝ չկա կոռուպցիա: Մարդիկ պարգևատրել են իրենք իրենց ըստ օրենքի, թեև տարածքային կառավարման նախարարը հայտարարել էր, որ միայն Արարատի մարզպետն է խախտել օրենքը՝ ինքն իրեն պարգևատրելով 104,5 տոկոսով, մինչդեռ առավելագույնը կարող էր պարգևատրել 100 տոկոսով:
Իհարկե, սա մի քիչ զավեշտալի է հնչում, սակայն, ի վերջո, պետք է նաև արձանագրել, որ մարդիկ աշխատում են առանց կոռուպցիոն կապերի և ի վերջո իրենք իրենց իրավունք են վերապահել պարգևատրում, և ոչ միայն իրենց, այլև աշխատակիցներին: Ընդ որում՝ եղել են նաև բացատրություններ, որ պարգևատրումներն արվել են խնայված միջոցների հաշվին: Իհարկե, մյուս կողմից միանգամայն տեղին են հանրային հարցադրումները՝ այդ ի՞նչ և ինչպե՞ս են աշխատել, ի՞նչ կարևոր ձեռքբերումներ են արձանագրել, որ շռայլ են եղել պարգևատրումների հարցում:
Իր հերթին, սակայն, պետք է արձանագրել, որ պետական համակարգում աշխատավարձերը ցածր են բավականին, և տարին մեկ անգամ պարգևատրումով մեկ, այսպես ասած, ավելի աշխատավարձ ստանալը ուղղակի չի կարող համեմատելի լինել այն ամենի հետ, ինչ նախկինում կատարվում էր պետական միջոցների հետ:
Արամ ԱՄԱՏՈՒՆԻ
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «Ժամանակ» օրաթերթի այսօրվա համարում
