Արցախի կառավարությունը 2020-ից հետո կարողանում էր ուղիղ խոսել դոնորների հետ, ովքեր առաջին ձեռքից ստանալով կարիքների մասին ճշգրիտ ինֆորմացիա՝ գումարներ էին հատկացնում Արցախի կառավարությանը, նաեւ՝ որոշ հասարակական կազմակերպությունների, որոնք էլ զբաղվում էին սոցիալական խնդիրների լուծմամբ։ Այս գործընթացներում, իհարկե, մեծ դեր ուներ նաեւ Ռուբեն Վարդանյանը։ Նշանակվելով Արցախի պետական նախարար՝ նա իր կապերի շնորհիվ կարողանում էր ողջ աշխարհից գումարներ հայթայթել եւ ուղղել տարբեր ծրագրեր կյանքի կոչելուն։ Այս համագործակցությունները եւ ծրագրերի իրականացումը տեւեցին մինչեւ 2023 թ․ սեպտեմբերի 19-ը։ Արցախի դեմ սանձազերծված մեկօրյա պատերազմի արդյունքում կազմալուծվեց Արցախի պետական ապարատը, եւ հազարավոր արցախցիներ ստիպված լքեցին Արցախը` կորցնելով ամեն ինչ եւ արտագաղթելով Հայաստան։
Արցախցիների խնդիրների լուծմամբ հիմա զբաղվում է Հայաստանի կառավարությունը, որը թե՛ երկրի ներսում, թե՛ դրսում հայտարարում է՝ լուծվել են 100 հազարից ավելի մարդկանց առաջնահերթ խնդիրները՝ թե՛ կացարանների հետ կապված, թե՛ կարճաժամկետ ծրագրերով։ Այնինչ խնդիրներն օր-օրի խորանում են, նույնիսկ կառավարության կողմից ընդունված որոշումներն են նորանոր խնդիրներ առաջացնում, եւ միանվագ օգնությունները ստանալու հարցում կան դժվարություններ։
Ուշագրավ է, որ Հայաստանում տարիներ շարունակ հասարակական գործունեություն իրականացրած կազմակերպություններն այսօր հնարավորություն չունեն լուծելու սոցիալական խնդիրները, ինչը, անշուշտ, կմեղմեր իրավիճակը եւ մեծ օգնություն կլիներ պետությանը։ Սակայն այս հարցում մի շարք դժվարություններ կան։ Նախ՝ այս կազմակերպություններին չի հաջողվում բավարար գումարներ ստանալ դոնորներից, քանի որ դոնորներն ասում են, որ Հայաստանի վարչապետն իր ելույթներում պարբերաբար վստահեցնում է, որ ՀՀ կառավարությունն է լուծելու այդ մարդկանց խնդիրները, եւ իրենք լրացուցիչ օգնության կարիք չունեն։ Իսկ իրենք փողի պակաս, փող գտնելու խնդիր չունեն։
Կարեն Քերիմյան
Կարդացեք նաև
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «Հրապարակ» օրաթերթի այսօրվա համարում
